HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

எனக்கே எனக்காய்

என்.சி.மோகன்தாஸ்

 

   (1)

  அது சின்னஞ்சிறு கிராமம்.

  பேருந்து நிறுத்தின் மரத்தடி சிமெண்டு பெஞ்சில் ஒரு கும்பல் அமர்ந்து வாட்ச்சையும், சாலையையும் வேடிக்கைப் பார்த்தது.

  வெள்ளை வேட்டி அழுக்காகிவிடும் என்று சாமிநாதன் நின்றிருந்தார்.

  ஓலை வேய்ந்த டீக்கடையில் அரசியல் விவாதம் நடந்தது. காலைச் செய்தித்தாள் பக்கம் பக்கமாய் படிக்கப்பட்டு விலாவாரியாகப் பேசப்பட்டது.

   குடிநீர்க் குழாயில் காலிக் குடங்கள் நிரம்பின. கலப்பை, எருமை மாட்டுச் சவாரி, வேப்பங்குச்சியால் பல் துலக்குவது என்று கிராமம் இன்னுமும் பழையதை மறப்பேனா என்றிருந்தது.

   ``தம்பி.... எத்தனை மணிக்கு வருது?

    பெரியவர் ஒருவர் கேட்டுவிட்டுத் தும்மினார். ``அம்மாடி! இப்போதுதான் அடைப்பு சரியாச்சு! கோபி தம்பியைத்தான் கேட்டேன். விமானம் எத்தனை மணிக்கு?

   ``திருச்சிக்கு பத்து மணி, அப்புறம் வெளியே வந்து வண்டி புடிச்சு வரணுமே!

    ``காரா...?

     ```ஆமா. துபாயில் வேலை பார்த்துட்டு பஸ்லேயா வர முடியும்?

     ``ஆமாமா...

      சாமிநாதனுக்கு இளசுகளின் ரகளையைத் தாங்க முடியவில்லை. காரில் வரும் நேராக வீட்டில் வந்து இறங்கப் போகிறான். அப்புறம் எதற்காக பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருக்க வேண்டும்? என நினைத்தார். வேட்டியை மடித்துக் காட்டிக் கொண்டு கிளம்பினார்.

      வழியில் விசாரிப்பதற்கென்றே அவதாரம் எடுத்த மாதிரி , ```கோபி இன்னிக்குத்தானே வருது...? வந்திருச்சா? எப்போ? என்று ரொம்ப கரிசனம் காட்டினவர்களுக்கு பதிலளித்து தெருவை அடைந்தபோது வீட்டின் முன் கார் நிற்பது தெரிந்தது.

   பெட்டிகள் வேகமாக இறக்கப்பட்டன,``வந்துட்டானா... எனக்குத் தெரியாமால் எப்படி?  என்று யோசித்தபடி வேகமாய் நடந்தார்.

   அதற்குள் வாசலுக்கு ஓடிவந்த கவுல்யா, ``ஏங்க அங்கே என்ன வாய் பார்த்துட்டு.... பெட்டியைப் பிடியுங்க! என்று உத்துரவிட்டாள்.

    ``பார்த்து ...பத்திரம்! சாமிநாதன், பெட்டியை இறக்கி வீட்டிற்குல் வைத்து மூச்சு வாங்கினார்.

   அவருக்கு எப்போதுமே அப்படிப்பட்ட ராசிதான் மாய்ந்து மாய்ந்து வேலைகள் பார்ப்பார். ஆனால் கடைசியில் கெட்ட பெயர்தான் மிஞ்சும். இப்போதும் அந்த விதி தப்பவில்லை.

   கோபியிடம் சொன்னார்.``நான் உனக்காகக் காத்திருந்தேன். நீ எந்த வழியா வந்தே? என்றார் ஆர்வத்துடன்.

   ``ஆமா.. இப்போ அதுதான் முக்கியம்! அவன் களைப்பா இருப்பான். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கட்டும்! என்று கவுசல்யா அவளை அழைத்துப் போய் அமர வைத்து, ``எப்படி இருக்கே....? சாப்பாடு தண்ணியெல்லாம் ஒத்திக்கிச்சா..அங்கே வெயில் கடுமையாமே! என்று கண்கலங்கினால்.

   ``ஆமாம்மா.. கோடையில் கடுமையா வெயில் அடிக்கும். சரி பெட்டியெல்லாம் வந்திடுச்சா.....?

    ``ஆச்சு, எத்தனை உருப்படி ... நாலுதானே....!

    ``ஆமாம்ப்பா.....

    ``டாக்சிச்காரன் காத்துட்டிருக்கான்... அனுப்பிட்டேன்..!

    கோபி வேகமாய் வெளியே வந்தான். ``மன்னிக்கணும்! அம்மாவைப் பார்த்ததும் எல்லாத்தையும் மறந்துட்டேன்!

    டாக்சி புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு போக, கிணற்றடியில் இருந்த பெண்களின் கண்கள் அவனை மொய்க்கத் தொடங்கின. தண்ணீர் இரைப்பதும், குடம் நிரம்புவதுமாயிருக்க, ``ஏய்.... உங்க ஆள்டி...! என்று தாவணி ஒன்று இடிக்க-

   அகல்யாவிற்குச் சிலிர்த்துப் போயிற்று. உடன் ஈரக் கூந்தல் நர்த்தனம் ஆட, இரவிக்கை இறுகிற்று. அப்போதுதான் குடத்துடன் அங்கே நுழைந்தவள் முகம் சிவந்து ,``எங்கே? என்றாள் கிசுகிசுப்பாய்.

   ``அதோ... வாசலில்!

   அவள் காட்டின பகுதியில் டாக்சி பரப்பிய புழுதிதான் மிச்சமிருந்தது. அதனிடையே கோபி சற்று சதை போட்டு, தங்கமூலம் பூசிய கடிகாரம், செயின் என்று பளபளப்பாக யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

   அகல்யாவிற்குப் படபடப்பாயிற்று. அவன் தன்னைப் பார்க்கமாட்டானா? தன் பக்கம் திரும்பமாட்டானா? என்றிருந்தது.

   இதோ-திரும்புகிறாள்! என்னைப் பார்க்கிறானா.... பார்த்துவிட்டானா? உடனே உள்ளே போகிறானே! ஒரு வேளை என்னைக் கவனிக்கவில்லையோ! அல்லது கவனித்தும், கவனிக்காதது போலப் போகிறானோ? ஏன்? ஏன் அப்படி?

   வெளிநாட்டுக்குப் போய் பணம் சம்பாதித்ததும் என்னை மறந்திருப்பானோ? நினைத்தவளின் முகத்தில் சிகப்பு மறைந்து, கவலை படர்ந்து, அதுவரையிருந்த வேகம் குறைந்தது.

   கோபி, வருகிறான் என்று கேள்விப்பட்டதுமே தோழிகள்,``உங்காளு வருதாமே! என்று சீண்டத் தொடங்கியிருந்தனர். அவளுக்கு அது சுகமாயிருந்தாலும்கூட வெளியே, ``சீ....! என்று வெட்கப்படுவாள்.

   `அவரு எப்படி எங்காள்ன்னு சொல்றீங்க....? என்ன நிச்சயமா பண்ணினாங்க.....?

   ``நிச்சயம்தான் உங்களுக்குள்ளே பண்ணிட்டீங்களே! ஏய்...உங்களோட திருட்டுத்தனம் எங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன? அவள் பார்க்க, நீ பார்க்க, கோவில்-தியேட்டர் எல்லாம் உங்களோட திருவிளையாடல்களை எடுத்துச் சொல்லுமே! எல்லாம் பண்ணிட்டு இப்போ நழுவினால் சும்மா விட்டிருவோமா என்ன?

   ``ஆமான்டி! மாப்பிள்ளை பறந்து வர்றார்.. பெண்ணைப் பொன்னால் அலங்கரிச்சு கட்டிக்கிட்டு துபாய்க்குத் தூக்கி போயிடப் போறார்!

    ``சீ...

    ``என்னடி சீ! உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போகத்தானே வர்றார்!

    ``ஏய்...அகல்யா! அங்கே போனதும் எங்களை மறந்துடாதடி! மறந்துடுவியா...?

    ``ஊகூம்.... என்று ஓடுவாள். அவர்கள் விடமாட்டார்கள்.

    பின்னாலேயே துரத்திவந்து, ``கோபி கடிதம் போட்டாரா...? என்பார்கள்.

   ``எங்க வீட்டுக்குப் போட முடியாதே...!

   ``அப்போ என் விலாசம் கொடு! என்று மகிளா கொடுத்திருந்தாள்.ஆனால் அங்கும் கடிதம் வரவில்லை.

    ``ஏண்டி ...ஏன் அவர் கடிதம் போடலை என்று அவர்கள் நச்சரிக்கவே, ``அவருக்கு ரொம்ப வேலையாம்... அதனால போன்ல பேசுறதோடு சரி! என்று அகல்யா பொய் சொல்லி சமாளிப்பாள்.

    ``போன் எங்கே பேசினார்... உங்க வீட்டுக்கா...?

    ``ஆமா...

     ``வீட்டில் யாரும் எதுவும் சொல்லலையா...?

   `` ``இல்லை...பேசுறது கோபின்னு அவங்களுக்கு தெரியாதே! நான் ஏதோ தோழியிடம் பேசுறமாதிரிதானே பேசுவேன்!

   ``அவர் என்ன சொன்னார்? என்ன பேசினார்?

   ``உம்...அதெல்லாம் தனிப்பட்ட விசயம்! அதெல்லாம் உங்களுக்கு ஏன்?

   ``பாத்தியா ...யோசனை சொன்னது நாங்க! துணைக்கும் தூதுக்கும் நாங்க வேணும்... மத்ததுக்கும் வேணாமா?

   தோழிகள் விடமாட்டார்கள். அகல்யா அதற்கும் ஏதாவது சொல்லி சமாளிப்பாள். அவர்கள் திருப்தியடைந்து போய்விடுவார்கள். அடுத்தவர்களின் அந்தரங்கத்தைத் தெரிந்துகொள்வதிலும், அதைக் கேட்டு, கிண்டல் கேலி பண்ணுவதிலும்தான் எத்தனை ஆர்வம்! இதெல்லாம் இயற்கையிலேயே ஊறிப் போய்விட்டதோ!

   கோபி பேசினதாக சொல்வதெல்லாம் பொய் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. தோழிகளின் நச்சரிப்பிலிருந்து தப்பிக்கவேண்டி கோபி பற்றி கதை கட்டியிருந்தாலும்கூட அந்தப் பொய், அகல்யாவை நெருப்பாய்ச் சுடும்.

   `கோபி மெய்யாலுமே எனக்கு ஏன் போன் பண்ணவில்லை? என்று தோன்றும்.

    அவன் ஆண், நிறைய சம்பாதிக்கிறான். வெளியூரில் சுதந்திரமாய் இருக்கிறான். கடிதம் போட நேரம் இல்லாமலோ, சோம்பேறியாகவோ இருக்கலாம்.

   `போன் பண்ணுவதில் என்ன பிரச்சினையாம்? எங்கள் வீட்டிற்குப் பண்ணலாம். அப்பா-அம்மா எடுத்தால் வைத்து விடலாம். செலவைப் பார்க்கிறானா? செலவைப் பார்க்கிற அளவிற்குத்தான் எங்களுக்குள் பழக்கம் இருக்கிறதா? அப்படிக் கணக்குப் பார்க்கிறவனா இவன்? அவளுக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை.

   பணம் காசு வந்ததும் என்னை மறந்துவிட்டாளோ? அல்லது வேறு யாரையும் நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டானோ என்கிறை இயல்பான சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுந்து நெஞ்சைக் குடைந்தது.

   இப்போது அதை அதிகப்படுத்துகிற மாதிரி கோபி அவளைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. `அலட்சியம்! ஏன்? ஏன் இப்படி மாறிவிட்டான்? அகல்யாவிற்கு அழுகை அழுகையாய் வந்தது.

 (2)

   கோபி குளித்துவிட்டு வருவதற்குள் சுதா, பொருட்களைப் பிரித்து கடைபரப்பிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு பொறுமை காக்க முடியவில்லை. அதுவில்லாமல் கடைக்குட்டி; அதிலும் பெண் என்கிற செல்லம்!.

   அப்பா பயந்து பயந்து ``அண்ணன் வரட்டுமே! அதுக்குள்ளே என்ன அவசரம்? என்று கேட்டுவிட்டு,``அது என்னம்மா.... ரேடியோவா?

   ``இல்லைப்பா....சாக்லேட்.

   ``ஓ...புதுசு புதுசாய் என்னென்னமோ வருது!

    சுதா, சேலைகளை எடுத்து தன் உடலில் வைத்து அழகு பார்த்தாள். நகைகளை எடுத்து,``ஐ! செயின்! அட! கம்மல்! அம்மா! இங்கே பாரேன்!

 

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10

11 | 12 | 13 | 4 | 15 | 16 | 17 | 18  19

More Profiles