HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

எனக்கே எனக்காய்

என்.சி.மோகன்தாஸ்

          

   கவுசல்யா,``ஆமா கோபி, இது எங்க கனவு! இதை நீ நிறைவேற்றி வைச்சு..... இந்த ஊரே காலா காலத்துக்கும் எங்க பேரைச் சொல்லணும்! என்று உருகினாள்.

   ``பெத்தவங்களோட கடமை பிள்ளைகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை கொடுக்கிறதுதான்! எங்க பேச்சை நீ தட்ட மாட்டேன்னு தெரியும். இருந்தாலும் சொல்லி வைக்கிறோம். இது எங்க பெயர் சொல்ல மட்டுமில்லை. நம் வம்சம் காலா காலத்துக்கும் செழிக்கவும்தான். அதுக்காக நாங்க சில ஏற்பாடுகள் செஞ்சிருக்கோம். நீயும் அதுக்குத் தட்ட மாட்டேன்னு நினைக்கிறேன்!

    ``என்ன ஏற்பாடும்மா....?

    ``நேரம் வரும்போது அதைச் சொல்றோம்! என்று மதியை ஓரக்கண்ணால் சாமிநாதன் பார்க்க, அவனுக்கு என்னவோ போலிருந்தது.

   `ரகசியமா...எனக்குத் தெரியாமலா? நீ உன் மவன்கிட்ட சொன்னா அது என் காதுக்கு வராமலா போயிடும்! என்று மனதுக்குள் அவன் கெக்கலித்தான்.

(5)

   கிராமத்துப் பெண்களுக்கு, கோயிலும், குழாயடியும்தான் சுதந்திரமாய் அனுமதிக்கப்பட்ட வெளியிடங்கள். மற்ற இடங்களுக்கு அவர்கள் தனியாகப் போக முடியாது. போனாலும் அவற்றிற்கு விபரீத அர்த்தங்கள் கற்பிக்கப்படும்.

  அகல்யாவின் வீட்டினர் பெரிய வசதிபடைத்தவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. அப்பா வாத்தியார், ஓய்வு பெற்றவர், பட்டப் படிப்போடு நிறுத்தப்பட்டு, ஆசிரியர் பயிற்சிக்காக அகல்யா காத்திருந்தாள்.

   என்னதான் படித்திருந்தாலும், மகளின் நடத்தையின் மேல் எந்தவித அவதூறும் பரப்பப்பட்டு விடக்கூடாது என்று வாத்தியார் கவனமாயிருந்தார். அகல்யா மேற்கொண்டு படிக்கிறேன் என்ற போது , ``பேசாம ஆசிரியை பயிற்சி படிப்புக்குப் போ..... எப்படியும் நான்கைந்து ஆண்டுல வேலை வாங்கிடலாம் என்று விண்ணப்பம் போட்டிருந்தார்.

   `ஆசிரியை வேலைதான் பாதுகாப்பானது, குழந்தை, குடும்பத்தைப் பொறுப்பாய் பார்த்துக்கொள்ளவும் வசதியா இருக்கும். மாதம் பிறந்தால் சம்பளம்! வேலையும் கடினமாய் இருக்காது என்றும் சொல்லியிருந்தார்.

   ஊரில் எத்தனையோ சாமிகள் இருந்தாலும், வயலின் நடுவே இருந்த அந்த எல்லைச்சாமிக்கு கிராமத்தில் எப்போதும் தனி மவுசு, வீட்டில் எந்த விசேஷம் என்றாலும், அங்கு பூஜை போடப்படும்.

   அகல்யா அங்கே கிளம்பும்போது, `நீ உறுதியாத்தானே சொல்றே... மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு சம்மதம் சொல்லிடலாமில்லே .....? என்றார்.

   ``சொல்லிடலாம்ப்பா....!

    ``இதை என் மகிழ்ச்சிக்காகவோ, இல்லை நிர்பந்தத்திற்காகவோ சொல்லலியே!

     ``இல்லைப்பா...நல்லா யோசிச்சுதான்...முழுமனதோடு சொல்றேன்!

     ``அகல்யா, இது வாழ்க்கைப் பிரச்சினை! வாக்கு கொடுத்தால் திரும்ப மாறக்கூடாது! விரும்பினது கிடைக்கலேன்னா கிடைக்கிறதை விரும்பணும்ங்கிற தத்துவம் உன்னதமான ஒண்ணு..இப்போ சரின்னு சொல்லிட்டா... அவங்க தேதி குறிச்சு.... மண்டபம் பார்த்து...பத்திரிகைகூட அடிச்சிடுவாங்க!

    ``எல்லாத்துக்கும் சம்மதம்ப்பா....

    வயலுக்கு நடுவே ஒத்தையடிப் பாதையாய் வரப்பு. சுற்றிலும் நெல் வயல்கள். அதன் நடுவே தீவுப்போல அந்தக் கோவில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. வேப்பமரத்தின் அடிப்பாகத்தில் மஞ்சளும், குங்குமமும் எண்ணெயும் கலந்து தடவப்பட்டிருந்தன.

   வேப்பமரக் கிளைகளில் விதவிதமாய் மணிகள் தொங்கின. காற்றி அவை ஆடி அசைந்து ஒன்றுக்கொன்று பேசிக் கொண்டன. சாமி சிலைகள் புத்துணர்ச்சியுடன் சிகப்புத்துண்டு போர்த்தப்பட்டு ஆங்கங்கே எலுமிச்சம்பழ விளக்குகள்.

   பூசாரி மதியமே வந்து போயிருக்க வேண்டும்!

   அகல்யா போனபோது அங்கு யாரும் தென்படவில்லை. அவளது மனது இறுக்கமாயிருந்தது. நான்தான் முடிவு பண்ணிவிட்டேனே! அப்பா திரும்பத் திரும்ப ஏன் கேட்கிறாராம்!

    கோபி எனக்கில்லையென்று ஆகிவிட்டது. எனக்கு ஆசை காட்டிவிட்டு துபாயில் வேறு பெண்ணோடு வாழ்க்கை என்கிறார்கள். இங்கே டவுனில் வேறு பெண் பார்த்தாயிற்று என்கிறார்கள். அப்படி இருப்பவருடன் நான் எப்படி வாழ முடியும்? வந்து இரண்டு வாரங்களாகிறது. என்னைப் பார்க்க வரவில்லை. என்னுடன் பேசவில்லை. இன்னமும் இவரை நான் எப்படி நம்ப முடியும்?

   அகல்யா, விளக்கு ஏற்றி வைத்து, சூடம் காட்டி விழுந்து கும்பிட்டு, கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தபோது எதிரே கோபி வருவது தெரிந்தது. அவனுக்குப் பின்னால் ஒத்தையடி பாதையில் மதியும் நின்றிருந்தான்.

   ``கோபி! போ! போய் பேசு! என்று அவன் பின்னாலிருந்து தள்ள.

   ``கிட்டே வரட்டும்டா....! என்று அவன் ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தான்.

   கோபியைப் பார்த்ததும் அகல்யாவிற்கு உள்ளுக்குள் ஆசை பொங்கினாலும் கூட அதை அடக்கிக்கொண்டான்.

   அவனாகப் பேசட்டும் என்கிற வைராக்கியம். வீம்பு பெண்களுக்கே உரிய அழுத்தம்.

   அவன் ஏதாவது பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்து, உடல் வியர்த்து, எந்தவிதச் சம்பவமும் நடக்காமல் போகவே ஏமாற்றம் ஏற்பட்டு, அதை மறைத்துக்கொண்டு அவனை ஏறிடும் ஆவலுடன் நிமிர்ந்தபோது எதிரே பள்ளி தலைமை ஆசிரியரும், பஞ்சாயத்துத் தலைவரும் வருவது தெரியவே முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு நடந்தாள்.

   கோபி அதை எதிர்ப்பார்க்கவில்லை, வதந்தி, இரண்டு ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு, எழும் இயல்பான தயக்கத்தில் அவனிடமிருந்து பேச்சு வரவில்லை என்பதை உணராமல்.

    கோபிக்குத் தன்னைப் பிடிக்கவில்லை, வேறு பெண் பார்த்துவிட்டார்கள். அதனால்தான் அவன் தன்னுடன் பேசவில்லையென்று அகல்யா நினைத்தாள்.

    அதேமாதிரி அகல்யாவிற்கு வேறு மாப்பிள்ளை முடிவு செய்துவிட்டார்கள். அதனால்தான் அவள் என்னைப் பார்க்காமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு போகிறாள் என்று கோபியும் நினைக்கும்படியாயிற்று.

    `ஒரு பெண்ணிற்கு இத்தனை வைராக்கியமும், திமிரும் கூடாது! நான் என்ன எதிரியா? எதிரியென்றாலும்கூட பேசவேணாம் நலம் விசாரிக்க வேணாம்? முகம் கொடுத்துப் பார்க்கவுமா கூடாது? இந்த அளவிற்கு வெறுப்பதற்கு இவளுக்கு நான் என்ன கெடுதல் செய்தேன்?

    வந்து இரண்டு வாரங்கள் இவளுக்காக ஏரிக்கரை, கோயில்,பேருந்து நிறுத்தம் எனக் காத்திருந்து, ஏமாந்து, தொலைபேசியில் அழைத்தபோதெல்லாம் இவளின் அம்மா எடுக்கவே,- வைக்க வேண்டியதாயிற்று.

    சரி, இங்காவது பேசலாம் என்று பார்த்தால்....

   ``ஏய் ...போறாடா, கூப்பிடு! கூப்பிட்டுப் பேசு என்று மதி தூண்டிவிட, கோபி தன் ஆதங்கத்தை அடக்கிக்கொண்டு அவளை அழைக்கலாம் என்று திரும்பியபோது.

    ``கோபி தம்பி! செளக்கியமா .....எப்போ வந்தீங்க?

    பள்ளிக்கூடத் தலைமை ஆசிரியரும், பஞ்சாயத்துத் தலைவரும் அவனை மடக்கிக் குசலம் விசாரித்தனர்.

    கோபிக்கு ஏமாற்றம், நண்பன் மதிக்குக் கடுப்பாக இருந்தது. குசலம் விசாரிக்க சரியான நேரம் பார்த்தார்களே!

   பஞ்சாயத்துத் தலைவர், ``நல்லாயிருக்கியாப்பா? கொஞ்சம் குண்டு போட்டிருக்காப்ல இருக்கு என்று வழிந்தார்.

   ``துபாய்ல வெயில், மழையெல்லாம் எப்படி? தலைமை ஆசிரியர் தொடர்ந்தார்.

   `ஆமாம்! துபாயின் மழைதான் இப்போ ரொம்ப முக்கியம்! அங்கே மழையைப் பற்றி யார் கவலைப் படுகிறார்கள்? அப்படியே அங்கு மழை பெய்தாலும் அதை இங்கு கொண்டு வரவா முடியும்? ஏதாவது பேசவேண்டும் என்பதற்காகப் பேசி இருப்பவர்களின் கழுத்தை அறுக்க வேண்டியது! ஊரில் இப்படி எத்தனை பேர் கிளம்பியிருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை!

   மதி கடுகடுவென நின்றிருந்தான். ``கோபி! சீக்கிரம் சாமி கும்பிட்டு வா, மழை வர்ற மாதிரி இருக்கு!

   ``மழையெல்லாம் இன்னிக்கு இல்லை. கோபி! உன்கிட்ட ஒரு விசயம் பேசணும். இப்படி உட்கார்! என்று தலைமை அமர்த்தினார். கோபியின் பார்வை சிந்தையெல்லாம் அகல்யாவின் மேலிருந்து அவள் போயே போய்விட்டாள்!

 

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10

11 | 12 | 13 | 4 | 15 | 16 | 17 | 18  19

More Profiles