HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

எனக்கே எனக்காய்

என்.சி.மோகன்தாஸ்

     

   அதற்குள் சாப்பாடு வந்தது. மதி சாப்பிட்டபடி, ``இவ்வளவு நேரம் உனக்கு வெளியே என்ன வேலை? என்றான்.

   ``உம் ...? அவசியம் நீ தெரிஞ்சுக்கணுமா....?

   ``சரி ....நீ வந்த காரணத்தைச் சொல்லு?

   மதி,சட்டெனக் கண் கலங்கினான். ``கோபி! எனக்கு மனசு கேட்கலே ...அகல்யா கிடைக்கலேன்னதும் நீ மனம் வெறுத்து மது மாதுன்னு கிளம்பிட்டியோன்னு சந்தேகம், அதான் வந்தேன் என்றவன், எழுந்து இலையை சுருட்டி கூடையில் எறிந்து கை கழுவினான்.

   ``இப்போ எனக்கு திருப்தி , நீ வீணாப்போகலே, அப்படியேதான் இருக்காய் சரி, கிளம்பு காலையில ஊருக்குப் போகலாம்.

    ``நான் வரலே

    `` ஏன்...ஊருக்கு வந்தால் அகல்யாவோட நினைவு உன்னைக் கஷ்டப்படுத்துமா...?

    ``இல்லை மதி! அகல்யா பறிபோனாதா நான் நினைக்கலே, அவ இந்த நிமிடம் வரை எனது உடைமைதான்!

    ``என்னடா சொல்றே ..அவளுக்கு நிச்சயம் பண்ணிட்டாங்க. இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல கல்யாணம்!

    ``இன்னும்தான் ரெண்டு மாசம் இருக்கே! நீ பேசாம படு....எனக்குத் தூக்கம் வருது! என்று கட்டிலில் சரிந்தான், கோபி.

    தூக்கம் வருகிறது என்று சொன்னானே தவிர,அவனால் தூக்கத்தை வரவழைக்க முடியவில்லை.

   கண்களை மூடினால் அகல்யா சிரித்தாள், அவளது மென்மை! புன்னகை! அவளுடன் பழகின பழைய சம்பவங்கள் திரும்ப திரும்ப மனதில் வந்து மின்னல் அடித்தன.

(9)

  முன்பு ஊரில் இருக்கும்போது கோபிக்கு வீட்டுக்குப் போகவே பிடிக்காது வேலையை இழந்து வருமானம் இல்லாமல் வீட்டுக்குள் அடங்கிக் கிடக்க முடியாது.

   அம்மா எதையாவது முணுமுணுப்பாள், இவன் பேரில் இருக்கிற கோபத்தைச் சுதா பேரில் காட்டுவாள். ``இந்த வீட்டுல என் பேச்சை யார் கேட்கிறா! என்று பசுமாட்டை அடிப்பாள்.  

   அம்மாவுக்கு அவன் பேரில் அன்பில்லாமலில்லை. அளவுக்கதிகமான அன்பே ஆபத்தாகிவிடுகிறது. பிள்ளையின் எதிர்காலம் பாழாய்ப் போகுமோ என்கிற கவலையின் வெளிப்பாடு இது. அவன் சதா பொதுகாரியம் பிறருக்கு உதவி எனத் திரிந்து சொந்தத் தேவைகளை மறக்கிறான். அவனது எதிர்காலத்திற்கு வேண்டிய வசதியையும் வாய்ப்பையும் தேடிக்கொள்ளவில்லையே என்கிற ஆதங்கம்.

   `பொதுக்காரியமெல்லாம் செய்றது சரிதான் நாளைக்கு ஒரு கஷ்டம்னா திரும்பிப் பார்க்க ஆள் இருக்காது என்று எச்சரிப்பாள்.

   `எல்லோருமா அப்படியிருப்பார்கள்? எனக்கு உதவி செய்யவும் யாராவது வருவார்களம்மா...

   `நினைச்சுகிட்டே இரு. உதவி பண்ண மனசு இருந்தா மட்டும் போதாது. வசதி வேணும். அவங்க அவங்களுக்கு அவர்களுடைய வேலையே மூச்சு மூட்டும்போது, அடுத்தவர்களைக் கவனிக்க எங்கே நேரம்? வீண் தர்க்கம் வேணாம், பேசாம பிழைப்பைப் பார்! என்று விரட்டுவாள்.

   அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. வெளியே வந்து விடுவான் இரவில் கூட தாமதமாக வீட்டுக்குப் போவான் சாப்பாடு போடும்போது அம்மாவின் அர்ச்சனை கிடைக்கும்.

   `நேரத்துக்கு வந்து சாப்பிட முடியாதா? நான் தூக்கத்தை விட்டுட்டுக் காத்திருக்கணுமா?

   அவளது கேள்வியில் உள்ள நியாயம் அவனைச் சுடும். வேலை இல்லை என்று குத்திக் காட்டுவது அவளது நோக்கம் இல்லை என்றாலும் கூட அதுதானே உண்மை?.

    வீட்டிற்கு எந்தப் பயனும் இல்லாமல், சாப்பாட்டுக்காக மட்டும் வீட்டுக்குப் போகவேண்டுமா? என்று சில நாட்களில் கோவில் மண்டபத்திலே படுத்துவிடுவான்.

   கோவில் மண்டபத்தில் தூக்கம் என்பது கிராமத்தில் ஒன்றும் புதிய விசயமில்லை. காற்றோட்டமாய், ஊர்க் கதை பேசி, தூங்குவதற்கு அங்கே பெரிய கும்பலே காத்திருக்கும்.

   இவன் அங்கே தூங்குகிறான் என்று தெரிந்ததும் அகல்யா ஓடிவருவாள்.``சாப்பிட்டீங்களா.... என்பாள்.

   ``உம்.. என்று தாடையைச் சொறுவான். வயிற்றுக்குள் பசி கிள்ளும். அதைக் கண்கள் காட்டிக் கொடுத்துவிடும்.

    `ஏன் பொய் சொல்றீங்க? என்று முறைப்பாள்.

     `நான் பொய் சொல்லலியே?

     `உண்மையா சாப்பிட்டீங்களா?

      `ஆமா.

      `எப்போ?

       `மதியம்.

      `நான் கேட்டதும் உம் கொட்டினீங்க!

     `சாப்பிட்டேனான்னு கேட்டாய். எப்போன்னு கேட்கலியே.

     `ஓ...அப்படிக் கேட்கணுமாக்கும்? என்று செல்லமாய் கன்னத்தில் இடிப்பாள்.

    அது இனிக்கும். சுகமாக இருக்கும். கொஞ்ச நேரத்தில் சாப்பாடு கொண்டுவந்து கொடுப்பாள். அல்லது அவளது அப்பா எடுத்து வருவார்.

    அவனுக்குச் சங்கடமாயிருக்கும். `அய்யோ...நீங்க எதுக்கு? உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம்?

    `எனக்கு எந்த சிரமமுமில்லை. சாப்பிடு ஒரு வேலையில்லாப் பட்டதாரியின் கஷ்டம் எனக்குப் புரியும் மனசுல எதையும் வச்சுக்காம சாப்பிடு! ஒரு வேலையில்லாப் பட்டதாரியின் கஷ்டம் எனக்குப் புரியும். மனசுல எதையும் வச்சுக்காம சாப்பிடு!

    ஒரு சமயம் அகல்யா சாப்பாடு பற்றிக் கேட்க, `எனக்கு வேணாம் என்றாள்.

    `ஏன் துரைக்கு என்ன கோபமா?

    `ஆமா, நான் கோபமாதானிருக்கேன். சாப்பாடு எதுக்கு வாத்தியார்கிட்ட அனுப்புறே? உங்கப்பா உனக்கு வேலைக்காரரா?

    `ஏன் ...அவர் கொண்டுவந்தா என்னவாம்? பசிக்குச் சோறுதானே முக்கியம்?

    `என் பசி போக்க நீ யார்? உனக்கென்ன அக்கறை?

    `ஏன் ... எனக்கு அக்கறை இருக்ககூடாதா? என்று அவனது கவனத்தைத் திருப்பி தன் கண்களால் கவருவாள். அன்பெனும் அம்பு வீசுவாள். அவள் இமைகள் படபடக்கும்.

   உடன் சுதாரித்துக்கொண்டு, `அதனை அக்கறை இருக்கிறவங்க. அவங்களே சாப்பாடு கொண்டுவரணும்.

   `ஓகோ...அப்படிப் போடு அரிவாளை! நோக்கம் அதுதானா? ஆசை! தோசை!

    `எங்கே இன்னொருவாட்டி சொல்லு!

   அவள் முதல் தடவை சைகையோடு சொல்வாள். அடுத்த முறை வசனம் மட்டும்தான் வரும். அவளது குறும்புப் பார்வையின் முன் வார்த்தை பிசிறும்.

  `இன்னொருவாட்டி...

  `ஊகூம்...

  `என்ன...என்னாச்சு?

  `அக்கம் பக்கம் பார்க்கறாங்க.

 `பார்க்கட்டும்! அகல்யா நான் சாப்பிடாம இருக்கிறதே உன் கையால் சாப்பிடணும்னுதான்!

   `அதுக்கு என்னைக் கட்டிக்கணும்!

   `கட்டிக்கிட்டாப் போச்சு என்று அவள் கையைத் தொட முற்படுவான். அவள் பட்டாம்பூச்சியாய்ப் பறந்து விடுவாள். அந்தச் சிரிப்பு... அந்த நேரம் கன்னத்தில் விழும் குழி, அவனது நெஞ்சில் விழுந்த ஆழி!

 

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10

11 | 12 | 13 | 4 | 15 | 16 | 17 | 18  19

More Profiles