HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

கடந்த கால நினைவுகள் - "மனோரமா"

பத்மஸ்ரீ திருமதி மனோரமா வாழ்க்கைத் துளிகள்

இறுதி மரியாதை செலுத்த வந்தவர்களில் சிலர் மறுநாள் வரும் எண்ணத்தில் போய்விட்டாகள். ஏராளமான பேர் அன்று இரவு அங்கேயே தங்கி விட்டார்கள். அப்படித் தங்கியவர்களில் நான், என் தாயார், முன்னாள் அமைச்சர் சத்தியவாணிமுத்து, நடிகைகள் பண்டரிபாய், டி.ஏ. மதுரம் ஆகியோரும் உண்டு.

எங்களுக்குப் போக மனம் இல்லாததால் இரவில் அஞ்சுகம் அம்மையாரின் உடல் அருகேயே ஒன்றாகச் சேர்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டோம். உடலின் மறுபக்கத்தில் கலைஞரின் பெரிய அக்கா, சின்ன அக்கா உட்பட குடும்பத்தினார் உட்கார்ந்து இருந்தார்கள்.

இரவு பத்து மணி இருக்கும் ஏறக்குறைய எல்லோரும் தூங்கிப் போய் விட்டார்கள். ஆண்கள் மூலைக்கு மூலை கூட்டம் கூட்டமாகப் படுத்து விட்டாகள் நல்ல அமைதி.

அப்போது வெளியே போயிருந்த டி.ஏ. மதுரம் நன்றாக வெற்றிலையைப் போட்டுக்கொண்டு வந்து எங்களோடு உட்கார்ந்தார்.

உட்கார்ந்ததும் மதுரம் ஏதோ ரகசியம் பேசுவது போல முதலில் பேச்சைத் துவக்கினார். நாங்கள் அனைவரும் அவர் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம்.

"என்னை அந்த ஆளு (கலைவாணர் என்.எஸ்.கே.) முதன்முதலில் கல்கத்தாவுக்கு படத்தில் நடிக்க ஒப்பந்தம் செஞ்சு கூட்டிப் போனாரு. அதுல இருந்து எம்மெல அவருக்கு மயக்கம் வந்துடுச்சு. ஆனா, எனக்கு பம்பைத் தலையும் கறுப்புமா அவரு இருக்கிறதினால் புடிக்கல. அப்புறம் அப்புறம்...." இப்படி கலைவாணரை மதுரம் சந்தித்தது, காதலித்தது, கல்யாணம் செய்து கொண்டது போன்ற விவரங்களையெல்லாம் சொல்லத் தொடங்கினார் நகைச்சுவையோடு!

அவர் சொல்வதைக்கேட்டு ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கு மட்டுமே கேட்கும்படி மெதுவிலும் மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டோ ம். பிறகு கொஞ்சத்தில் கொஞ்சம் சத்தமாகச் சிரித்தோம். அதற்குப் பிறகு கொஞ்சம் சத்தமாக 'களுக்' என்று சிரித்தோம். இன்னும் சற்று நேரம் சென்று இரண்டு மூன்று 'களுக்'களைச் சேர்த்துச் சிரித்தோம்.

இப்படியே படிப்படியாக உயர்ந்து ஒரு கட்டத்தில் அத்தனை பேர்களும் வாய்விட்டு "கெக்கெக்கே...." என்று பெரிய ஒலியோடு ஒட்டுமொத்தமாக சிரித்து விட்டோம்.

இரவு நேரம் எங்கும் பூரண அமைதி சூழ்ந்திருக்கும் வேளை. ஆறேழு பெண்கள் ஒரே நேரத்தில் சிரித்தால் எப்படி இருக்கும். அந்த சத்தத்தில் சில பேர்கள் கூட விழித்துக் கொண்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

அப்போது- அஞ்சுகம் அம்மையாரின் உடலுக்கு அந்தப் பக்கம் இருந்து ஒரு குரல் "இந்த... சிரிக்கிறிய...." என்று கேட்டது! அந்த குரல் எங்கள் தலையில் இறங்கிய இடி மாதிரி இருந்தது! கருமை இருட்டில் தெரிந்த ஒளி விளக்குப் போல் இருந்தது! அப்போதுதான் எங்கள் உணர்வு எங்களிடம் திரும்பியது. எப்படிப்பட்ட சூழலில் நாங்கள் இருக்கிறோம் என்பது உறைத்தது. எல்லோருமே பேயறைந்தவர்கள் போல் ஆனோம்! எவ்வளவு பெரிய தவறைச் செய்துவிட்டோ ம் என்று தெரிந்ததும் வெட்கமும் சொல்ல முடியாத மனஉளைச்சலையும் அடைந்தோம். எனக்கு நெஞ்சுத்துடிப்பே நின்று விட்டது போல் இருந்தது! எவ்வளவு பெரிய இழப்புக்கு மத்தியில் - அதை மறந்து சிரித்துவிட்டோ ம் என்பதை நினைத்து நினைத்து கண்ணீர் மல்கியது வேதனையால்! அதன்பிறகு மூச்சைக்கூட இழுத்துப்பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தேன். 'இந்த... சிரிக்கிறிய...?' என்று கேட்டவர் வேறு யாரும் இல்லை. கலைஞரின் பெரிய அக்காதான். அதன்பிறகு அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கவே கூச்சமாக இருந்தது! இதில் ஒரு அதிசயம் - எதற்குமே சாதாரணமாக வாயைத் திறக்காத திருமதி. பண்டரிபாயும் வாய் விட்டுச் சிரித்ததுதான். பிறகு திருமதி சத்தியவாணிமுத்து மெதுவாக தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு படுத்து விட்டார். டி.ஏ. மதுரம் அக்கா எங்கே போய் படுத்துக் கொண்டாரோ தெரியவில்லை. காலையில்தான் பார்தேன். வீடு திரும்பும் வரை நாங்கள் ஏன் வாயைத் திறக்கிறோம்! மூச்சைக் கூட தம் பிடித்துத்தானே விட்டோ ம்! இந்த நிகழ்ச்சிக்குப்பிறகு என் வாழ்க்கையில் இப்படிப்பட்ட தவறுகள் நடந்துவிடாமல் மிக ஜாக்கிரதையாகவே இருந்து வருகிறேன்.

என்னுடைய ஆயிரம் படவுலக வாழ்க்கையில் எந்தப் படப்பிடிப்பிற்கும் நடிப்பதற்கு என்று போய் விட்டு பிறகு நடிக்க முடியாது என்று திரும்பி வந்ததே இல்லை. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அப்படியும் ஒரு நிகழ்ச்சியும் நடந்துவிட்டது. அதை என்னால் தவிர்த்துக் கொள்ள முடியாமற் போய்விட்டது. 'ஆசை மனைவி' என்ற படத்திற்கு என்னை ஒப்பந்தம் செய்தார்கள். எனக்கு ஜோடி இடிச்சபுளி செல்வராஜ். கதைப்படி எங்களுக்கு ஒரு பெண் இருக்கிறாள். அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேம். படத்தில் எங்கள் மகளாக 'சங்கராபரணம்' ராஜலட்சுமி என்று கூறியிருந்தார்கள். முதல்நாள் ஷூட்டிங் நான் சற்று முன்கூட்டியே போய்விட்டேன். உள்ளே படப்பிடிப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது சற்று ஒதுக்குப்புறமாக இருந்து அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எங்கள் வீடு செட் போடப்பட்டு படுக்கையறைக் காட்சி படமாக்கப்பட்டது. அதில் ராஜலட்சுமியும் மற்றோர் நடிகரும் படுக்கையறையில் நடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். திருமணம் ஆகாத பெண் எங்களுக்கு என்று கூறியிருந்தார்களே படுக்கையறைக் காட்சி படமாக்கப்படுகிறதே எப்படி என்று குழம்பிய நான் உதவி இயக்குனர் ஒருவரை அழைத்து விவரம் கேட்டேன். அவர் ராஜலட்சுமி கல்லூரி மாணவி என்றும், அவளுக்கும் கல்லூரி பிரின்ஸிபாலுக்கம் தொடர்பு என்றும், அதனால் அவர் அடிக்கடி எங்கள் வீட்டுக்கு வருவார் அப்போது அவரையும் எங்கள் மகளையும் தனியறைக்குள் அனுப்பி விட்டு நாங்கள் வெளியில் காவல் இருப்போம் என்றும், பின்னால் இந்த ஆளைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லி வேறு மாப்பிள்ளை தேடுவதாகவும் கூறினார். இது எனக்குச் சொல்லப்பட்ட கதையில் இருந்து முற்றிலும் வேறாக இருக்கவே, டைரக்டரை அழைத்து "என்னிடம் சொன்ன கதை வேறு" இது வேறாக இருக்கிறது. ஒரு குடும்பத் தலைவியே தனது மகளை வைத்து விபச்சாரத் தொழில் நடத்துவது போல் இருப்பது நியாயமில்லை. இதில் ஏதாவது மாற்றம் செய்ய முடியுமா? என்று கேட்டேன். டைரக்டர் "முடியும்!" என்றார். "அதனால் உங்கள் கதைக்கு பாதகம் ஏற்படுமா?" என்று திருப்பிக் கேட்டேன். "நிச்சயமாக பெரிய பாதகம் ஏற்படும்" என்றார் பட இயக்குனர். அப்படியானால் என்னை விட்டு விடுங்கள்" என்று கூறி "நான் விபச்சார விடுதியின் தலைவியாகக்கூட நடித்திருக்கிறேன். விபச்சாரியாகவும் நடித்திருக்கிறேன். ஆனால் தம் மகளை விபச்சாரம் செய்யும் குடும்பத் தலைவியாக நடித்ததில்லை. குடும்பத் தலைவி மானத்தைக் காக்க வேண்டியவள் விபச்சாரம் செய்வது போல் நடிக்கமாட்டேன். தப்பா நினைக்காதீங்க!" என்று சொல்லிவிட்டு உடனடியாக முன்பணத்தையும், கம்பெனி உடைகளையும் திருப்பி அனுப்பிவிட்டேன்.

ஆனால் அவர்களோ இதற்கு "இடிச்சபுளி செல்வராஜ் தனக்கு ஜோடியாக நடிக்க விரும்பாமல் போய்விட்டார்" என்று புதுக்கதையைக் கிளப்பி விட்டிருந்தார்கள். அதைப்பற்றி நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. காரணம், நான் இதுவரையில் யாருடனும் நடிக்கமாட்டேன் என்று கூறியதே இல்லை. நேற்று வந்த புதுமுகமானாலும் சந்தோஷத்துடன் நடிப்பவள் நான்! இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து சரியாக பத்தே நாளில் வேறு ஒரு படத்தில் இதேபோல் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டுவிட்டேன். மேற்கூறிய படத்தினால் ஏற்பட்டிருந்த தவறான செய்தி மேலும் பெரிதாகி, பொய் உண்மையாகி விடக்கூடாதே என்று பயந்து நடித்ததினால் பத்திரிக்கையாளர்களிடம் பிறகு வசமாக வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டேன்! காலம்சென்ற பத்மினி பிக்சர்ஸ் பி.ஆர். பந்துலுவின் மகன் ஒரு படத்தை டைரக்டர் செய்தார். அதில் எப்படியே ஒரு வகையாகக் கதையைச் சொல்லி என்னை ஒப்பந்தம் செய்து விட்டார்கள். ஒரு அலுவலகத்தில் பலபேர்களுக்கு மத்தியில் நானும் வேலை செய்கிறேன். ஆனால் அங்கே உள்ள அத்தனை ஆண்களிடமும் "என்னைக் கட்டிக்க - என்னை கட்டிக்க" என்று அறுத்து எடுத்து விடுகிறேன். அதுவும் மிக மோசமான வசனங்கள்.

என்னால் முடிந்த அளவு வசனங்களைச் சரி செய்து இரட்டை அர்த்தங்களைக் குறைத்து நடித்தேன் என்றாலும் படத்தைப் பார்த்த பத்திரிகையாளர்கள் 'ஆயிரம் படங்களை நெருங்கிவிட்ட மனோரமா இப்படிப்பட்ட மோசமான கேரக்டரில் நடிக்கலாமா? அப்படி என்ன அவருக்குக் கஷ்டம் வந்து விட்டது?' என்று உரிமையோடு கேட்டிருந்தார்கள். நியாயமான கேள்விதான் என்ன செய்வது? அப்போது எனது தர்ம சங்கடம், அந்தப் படத்தில் நடிக்கும்படியாகிவிட்டது. இதிலிருந்து இளைய தலைமுறைக் கலைஞர்களுக்கு ஒரு விஷயத்தை நினைவு படுத்தி வைக்க விரும்புகிறேன். 'உங்கள் கதாபாத்திரம் எப்படிப்பட்டது என்பதை தெளிவாக வரையறை செய்து உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்துப் போடுங்கள். இதில் எச்சரிக்கையாக இருக்கத் தவறிவிட்டால் அதனால் ஏற்படும் மனப்புண்களின் வேதனையை ஆற்றிக் கொள்ள முடியாமல் அவதிப்படுவீர்கள். இல்லை, எப்படிப்பட்ட கதாபாத்திரமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்றால் இருதயத்தை எடுத்து வீசி எறிந்து விடுங்கள்! ஒன்றை மட்டும் மறந்துவிடாதீர்கள். 'நாம், பழமை மிக்க, புகழ் வாய்ந்த, பண்பாடுள்ள தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்குள் நடமாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்! நான் எனது வாழ்க்கையில் தந்தை பாசம் அறியாதவள் என்பதை ஏற்கெனவே கூறியிருக்கிறேன். இதேபோல் தாலி கட்டிய கணவனின் பரிவையும் பாசத்தையும் அறியாமலேயே போய்விட்டவள் நான்!

ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் எவைகளை இழந்துவிடக் கூடாதோ அவைகளை இழந்து வாழ்ந்தேன் என்றால் அதற்கு ஆதார சுருதியாக அமைந்தவர் எனது தெய்வமாக விளங்கும் என் அன்னைதான். நான் வாழ்ந்தே தீரவேண்டும் என்ற பிடிப்பையும் உறுதியையும் ஏற்படுத்தியவன் எனது மகன்! என் மீது உயிரையே வைத்திருப்பவன் அவன். என் தாயும் என் மகனும் எனக்குக் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம். என் மகன் பூபதிக்கு சுமார் மூன்று வயது இருக்கும். அப்போது ஒருமுறை எஸ்.எஸ். ஆரின் 'மணி மகுடம்', 'புது வெள்ளம்' ஆகிய நாடகங்கள் கோயம்புத்தூரில் நடக்க ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு நாங்கள் அங்கே ஒரு லாட்ஜில் தங்கியிருந்தோம். அப்போது என்னோடு நடிகை சீதாலட்சுமியும் நடித்துக் கொண்டிருந்தார். சீதா லட்சுமி என்னைவிட வயதில் மூத்தவர் என்பதால் என்னை 'அடி' போட்டுப் பேசுவது வழக்கம். நிகழ்ச்சி நாளன்று மதிய வேளையில் நானும் சீதாலட்சுமி அக்காவும் அடுத்தடுத்துப் படுத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தோம். என் மகன் பூபதி என் அருகில் படுத்திருந்தான். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் ஏதோ சொல்ல வந்த சீதாலட்சுமி, "அடி பாப்பா!" என்று கூப்பிட்டார். இதை என் பக்கத்தில் படுத்திருந்த என் மகன் கேட்டதும் ஏதோ விஷப்பூச்சி கடித்தது போல் விருட்டென்று எழுந்தவன் குடுகுடுவென்று ஓடிப்போய் சீதாலட்சுமி அக்காவின் நெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டு, மழலைக்குரலில் "பாப்பாவை 'அடி'ன்னா சொன்னே... ஹா.." என்றான் கோபமாக. சீதாலட்சுமி "ஆமாண்டா. அடின்னுதான் சொன்னே. அதுக்கு இப்போ என்ன?" என்றார் சிரித்துக் கொண்டே. உடனே பூபதி "எங்கே மறுபடியும் சொல்லு பார்ப்போம்" என்றான். மறுபடியும் சீதாலட்சுமி "சொன்னா என்னடா செய்வே" என்றவர் "அடி பாப்பா!" என்றார். உடனே அவரது கழுத்தை தனது சின்னஞ்சிறு கரங்களால் நெரிக்கத் தொடங்கியபடியே "சொல்லுவே - இனிமே சொல்லுவே" என்றவாறு கோபமாக கத்தினான். அதைக் கண்டு ஆச்சரியமும் சந்தோசமும் கொண்ட சீதாலட்சுமி "இல்லேடா அப்பா.... இனிமே சொல்லலே!" என்றபடியே அவனைக் கட்டிக் கொண்டார். அதுமுதல் இன்று வரை சீதாலட்சமி என்னை 'அடி' போட்டுப் பேசியதே இல்லை. இப்படி அன்று முதல் இன்று வரை என்மீது பாசத்தைப் பொழியும் என் மகனைப் பெற்றதே நான் பெற்ற பேரின்பம் என்று கருதுகிறேன். இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து சில நாட்களுக்குப் பிறகு பிரண்ட் ராமசாமியின் 'அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்' நாடகம் சென்னை அண்ணாமலை மன்றத்தில் நடந்தது. இந்த நாடகத்தில் எனது கதாபாத்திரம், 'முதலில் கதாநாயகனைக் காதலித்துவிட்டு பிறகு வில்லனைத் திருமணம் செய்து கொள்வது. திருமணத்திற்குப் பிறகு தற்செயலாகக் கதாநாயகனைச் சந்திக்க, அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதை வில்லன் பார்த்துவிட்டு சந்தேகம் கொண்டு என்னை அடிப்பது போல் காட்சி வரும். இதில் வளையாபதி முத்துக் கிருஷ்ணன் கதாநாயகன். ஆர். எம். சோமசுந்தரம் என்பவர் வில்லன். இந்த நாடகத்தை அப்போது தான் பூபதி முதன் முதலாகப் பார்க்கிறான். நாடக அரங்கின் திரைச் சிலைக்குப் பக்கத்தில் நின்றபடி என்னை அடிக்கும் காட்சியைப் பார்த்து என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை.

காட்சி முடிந்து நான் வந்ததும் என்னிடம் ஓடிவந்தவன் ரொம்பவும் கோபமாக மழலையோடு "பாப்பா.. உன்னை அடிச்சானா பாப்பா... பாப்பா.... உன்னை அடிச்சானா பாப்பா...?" என்று கேட்டதோடு அதே கோபத்தோடு கைகளைப் பின்புறமாகக் கட்டியபடி அத்தனை பெரிய மேடையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக வேறு நடந்து கொண்டிருந்தான். அந்தச் சின்னஞ்சிறு வயதில் அவனால் அவரை என்ன செய்ய முடியும்? ஆனாலும் மிகப்பெரிய மனிதனைப் போல் அவன் காட்டிய மிடுக்கு இன்னும் என் நெஞ்சைவிட்டு அகலாத காட்சியாகும். இதைப்பற்றி எல்லோரிடமும் சொல்லிச் சொல்லி மகிழ்ந்தேன். அது மட்டுமின்றி, என்னைச் சுற்றி பாதுகாப்பு அரணுக்கான அஸ்திவாரம் போடப்பட்டுள்ளதாக ஒரு உணர்வும் ஏற்பட்டது.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
 

16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25

நன்றி: திருமதி. மனோரமா & குங்குமம்

தொடரும்

More Profiles