HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

நீர்க் குமிழிகள்

 

பிறர் தோளில் சாயும்படி வாழ்க்கை பலரை

 

நிர்பந்திக்கலாம்;

 

     ஆனால் பலரையும் தன் தேர்ளில் சாய்த்து கொள்ளும் பலம்தான் ஒருவனை  தனியே அடையாளம் காட்டுகிறது

(சுகிசிவம்)

 தாயின் மடிக்காக

 

     ராதா அவள் பெற்றோருக்கு மூத்த மகள், அன்னையின் அரவணைப்பில் வளர வேண்டிய அந்த சிசு மன்றே மாதத்தில் அவள் அம்மம்மாவின் கைகளுக்கு மாற்றப்பட்டது. தன் முதல் ஜீவனை தன் தாயிடமே தாரை வார்த்து தந்துவிட்டதுகூட தெரியாமல் ராதாவின் தாய் அடுத்த குழந்தைக்கு தயாராகிவிட்டாள் பாவம் அந்த முதல் சிசு கூழே, கஞ்சியோ தன் தாயின் கூட்டிற்குள் இருந்து பகிர்ந்துண்ண முடியாமல் தவித்தது.

 

     தாயின் சேவைக்கு மேல் சேவையாய், தாயின் அன்பிற்குமேல் அன்பாய் ராதாவை கண்ணுக்குள் வைத்து காப்பாற்றியது அவளது பாட்டி வள்ளியம்மைதான். அவளது சுயநலமற்ற பாசம் ராதாவிற்கு தாயின் நினைப்பே வராமல் தடுத்துவிட்டது. காலங்கள் ஓடின. மளமளவென வளர்ந்து ராதாவை தன் பையனுக்கே திருமணம் செய்து வைத்து அழகு பார்த்தாள் வள்ளியம்மை. தன் பேத்தி மூலம் தனக்கு கொள்ளுப்பேரன் கிடைப்பன் என்ற நம்பிகைகையை அவள் சாகும்வரை விடவில்லை.

 

     விளையாட்டாய் பொழுதைகழித்த ராதாவிற்கு வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்று புரிய ஆரம்பித்து விட்டது.

 

     தனிமை அவளுக்கு பக்குவத்தை வளர்த்துவிட்டது. தாயினும் மேலாய் அன்பு காட்ட கணவன் இருந்தும் அவள் மனம் தாயின் மடியையே தேடி அலைந்தது. அவளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் ஆயிரம் ஆயிரம் செய்திகளை தன் அன்னை காது கொடுத்து கேட்கமாட்டாளா? என்ற ஏக்கம் நாளுக்குநாள் வளர்ந்தது. இளையவளுக்கு முதல் குழந்தை தங்கவில்லையே என தன் தாய் தவித்த தவிப்பை பார்த்தாள். கடவுளை எல்லாம் வேண்டி மருத்துவர் தயவால் மீண்டும் அவள் தாயானதை எண்ணி பூரித்துப் போன தாயை மீண்டும் பார்த்தாள். இளையவளுக்கு இளையவள் இரண்டாம் முறை கருவுற்றிருந்த போது அது ஆண் குழந்தையாக பிறக்க வேண்டுமே என்று அவள் பதைபதைத்ததை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள்.

 

     இரண்டு பேரனுக்கு பாட்டியான தன் தாய் தனக்கு என்றாவது தாயாக மாட்டாளா என்ற எண்ணம் ராதாவிற்கு வலுக்க ஆரம்பித்தது. தன் உடன்பிறப்பை எல்லாம் அவள் கொஞ்சி மகிழும் போதும், பூரித்து குலுங்கும்போது  நெகிழ்ந்து கண்ணீர்விடும் போதும், இன்பத்துன்பங்களை பகிர்ந்து கொள்ளும்போதும் இதுபோல் தன் தாய் தன்னுடன்பேசி அளாவமாட்டாளா? என்ற ஏக்கம் ராதாவிற்கு மனநோயையே வரவழைத்துவிடும் போலிருந்தது. தாயின் விருட்சத்திற்குள் இளைப்பாறிக்கொள்ளலாம் என்று அவள் நினைத்தாள். இவளையே விருட்சமாக்கிக்கொள்ள அவளது உடன்பிறப்புகள் வட்டமிட்டு வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. தன் தாயின் வீட்டிலேயே சிவப்புக்கம்பளம் தனக்காக விரிக்கப்படுவதை விரும்பாமல் அவர்களோடு கட்டாந்தரையில் படுத்துறங்கவே ஆசைப்பட்ட ராதா இன்னும் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறாள் தன் தாயின் மடி தனக்கு கிடைக்கும் என்று. ஆயிரம் உறவுகள் அவள்மீது அன்பு செலுத்தினாலும் அவள் ஏங்குவது அவளது தாயின் மடிக்காகவே. மீண்டும் தன் தாயின் கருவறையிலேயே தங்க அவளுக்கு ஆசைதான் அந்த 300 நாட்களாவது தாய்க்கும் தனக்கும் உள்ள இடைவெளி குறையும் என்ற நம்பிக்கை தான்! தாயின் மனஅறையில் தான் இல்லாது போனாலும், கருவறையில் இருக்கிறோமே என்ற மட்டற்ற மகிழ்ச்சிதான். ராதாவின் கோபத்திற்கும், கட்டளைக்கும், அடிபணியும் அந்தத் தாயின் உள்ளம் பயப்படுகிறதே தவிர, பிரியப்படவில்லை. வேலையாள் போல் பணியாற்றக்கூட தயாராகும் தாய்மை ராதாவிடம் கூலி கேட்கிறதே தவிர, தன் உரிமையை நிலைநாட்டிக் கொள்ள விரும்பவில்லை.

 

     ராதாவின் தாய் கடமைக்காகவும், தேவைக்காகவிம், மட்டுமே ராதாவிடம் பாசம் காட்டுகிறாள். ஆனால் ராதாவோ தன் தேவையே தனது தாயின் மடியென வரம் கேட்கிறாள். என்றாவது தன் தாய், தன் மயிரை கோதிவிட்டு தனது முகத்தை தொட்டுததடவி என் மகளே என்று ஆரத்தழுவி உனக்கு அம்மா நானிருக்கிறேன் என உறுதி அளிக்கமாட்டாளா? என தவம் கிடக்கிறாள். அவளது மார்பிள் புதைந்து, இழந்துபோன பாசத்தையெல்லாம் அள்ளிப்பருகி விடமாட்டோமா என ஆவர் கொள்கிறாள்.

 

     உன் கவலைகள் யாவும் விரைவில் தீரும் என அவள் சொல்லும் ஒற்றைவரிக்கு ஏங்கி நிற்கிறார். இவளது ஏக்கத்திற்குக் காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும.

 

    

     நாம் வெற்றி பெறுவது வேறு

 

     பிறரைத் தோற்கடிப்பது வேறு

 

     நமது வெற்றி எதிரிகளை பரிசளிக்காது.

 

     பிறரை தோற்கடிக்கும் குணம்

 

     ஒரு நிரந்தர எதிரியை உருவாக்கிவடும்.

 

     சந்திக்கப்பட வேண்டிய சவால்களை அடையாளம்

 

     காண்பதும், அவற்றைத் துணிவுடன் எதிர்கொள்ளத்

 

     தீர்மானிப்பதும் வெற்றிப்பாதையின் பாதி தூரம்

 

     ஜெயித்தால் என்பது மீதி தூரமே.        

     (சுகிசிவம்)

2. தீர்வு கிடைக்குமா ?

 

     அம்மி மிதித்து, அருந்ததி பார்த்து ஊர்த்திரள ராஜீக்கு திருமணம் நடந்தது.

 

     தூரத்துச் சொந்தத்திலேயே பெண் கொடுதத மகிழ்ச்சியில் ராஜீயின் பெற்றோர்கள் பூரித்திருந்தனர். ஆயிரம் கனவுகளோடு, திருமணத்தை ஏற்கும் பக்குவம் இல்லாத வயது ராஜீக்கு, பட்டாம் பூச்சியாய்ப் பறந்துத் திரிந்த அவளை சொந்தத்தின்பேரால் பந்தத்திற்குள் சிக்கவைத்தது காலத்தின் குற்றமே!

 

     கட்டியத் தாவணியின் நிறம் மாறவில்லை, அதற்குள் கூரைச்சேலை கொடியில் காற்றாடப் போடப்பட்டிருந்தது. அறைக்குள் என்ன நிகழ்ந்தது என்று தெரியாமலேயே ஆண்டு முடிவதற்குள் அழகான ஆண் குழந்தைக்கு, அந்தக் குழந்தை தாயானாள். அறியாத வயசு, பால் கொடுக்கக்கூட தெரியாதச் சுழலில் விதிக்குப் பலி கொடுத்தாள் குழந்தையை. ஊரே கூடி அழுதப்போது கூட, தனக்கு ஏற்பட்ட அந்த விபரீத இழப்பை உணர்ந்துக்கொள்ள முடியவில்லை அவளால்

 

     அடிவயிற்றில் முடிச்சுமுடிச்சாய் போட்ட தையல் ஆறுவதற்குள் அவள் மணவாழ்க்கையில் இதய இழைகள் கீறல்விட ஆரம்பித்து விட்டது. அடுத்த குழந்தைக்கு ஆண்டுகள் பல ஓடியது. வேண்டாத தெய்வமில்லை. விழுங்காத மாத்திரையில்லை, கேட்காத குறிமேடையில்லை, ஆடாத பேயாட்டமில்லை, அத்தனை இன்னலுக்கும் நடுவே மீண்டும் அவதரித்தது ஓர் ஆண் குழந்தை. இந்த குழந்தையால் இதயத்தில் வீழ்ந்த கீறல்களை சரி செய்யலாம் என்ற நினைப்பிற்கு பிரிசல் வெகுவேகமாய் வீழ்ந்தது, காலம் மாற்றும் என ராஜீ தன்னைத்தானே தேற்றினாள். தன் தாய், தந்தை, அக்கா, மாமா தங்கையென என் உறவுகளையே ஆணிவேராய் நம்பும் சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டாள். உறவுகளை உதறினால்தான் உனக்கு நான், என கணவனுக்கு, மனைவிக்கும், சரியான வாக்குவாதம் தினம்தினம் பழிவாங்குவதற்கென்றே தன்னை மண்ந்தான் மணவாளன் என்ற எண்ணம் அடிமனதில் விதையாய் விழுந்துவிட்டது, ராஜிக்கு, எதிர்த்துப் பேசும்போதெல்லாம் உடம்புப் புண்ணாகிவிட்டது. அடிவாங்கி மரத்துப்போன உடம்பில் உணர்வைவிட உயிர்தான் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கிறது. முதல் குழந்தையின் மரணம்தான் இத்தனைக்கும் காரணம், ராஜீயின் பெற்றோர்களே இதற்கு பொறுப்பாளி என்பது கணவனின் குற்றச்சாட்டு. தெரிந்தே யாராவது தவறு செய்வார்களா? என்பது ராஜீயின் பதில். பற்றாக்குறைக்கு மாமன்முறைக்கு தன் தங்கையின் திருமணத்திற்கு ஏதாவது செய் என்ற நச்சரிப்பை கோரிக்கையாய் விடுத்தாள். சும்மா செய்யாதே இதற்கு வட்டியும் முதலுமாய் என் அன்னை திருப்பித் தருவாள் என உறுதிமொழி அளித்தாள். இந்த வாக்குறுதியே அவளது வாழ்விற்கு மண்ணை அட்சதையாய்த் தூவியதுபோல் ஆகிவிட்டது. இதோ தருகிறேன், அதோ தருகிறேன் என பெற்றோரின் பொறுப்பற்ற பதிலால் ராஜி புழுவாய்த் துடித்தாள். கணவனிடம் பெற்றோரை விட்டுககொடுக்க முடியவில்லை, பெற்றோரிடம் கணவனை விட்டுக்கொடுக்க முடியவில்லை, இருதலை கொள்ளியாய் எரிந்தார். வாழவேண்டிய வயதில் இளமையைத் தொலைத்து நாடோடியாய் அலைகிறாள். புள்ளிமானாய் துள்ளித்திரிந்தவள் புழுதி மண்ணாய் வலம் வருகிறாள். இவளது கன்னத்தில் நீர்த்துளிகள், முத்தமிடுவதே இல்லை, ஏனெனில் இவளது மனம் வறண்ட பாலைவனமாகிவிட்டது.

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5

More Profiles