HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

நீர்க் குமிழிகள்

  

தவிப்பு

 

கல்லூரி பேருந்தில் இருந்து இறங்கி ஆட்டோ ரிக்ஷாவுக்குள் அவசர அவசரமாக ஏறினாள் சுமதி. சிக்னலுக்காக காத்திருந்த அவள் பார்வை அங்கம் இங்குமாய் தடுமாறியது. ஆவலோடு அவளை பார்த்தே தீரவேண்டும் என ஆணையிட்டது. திரும்பி பார்ப்பதற்கள் மாயமானது அந்த உரும். இருபது ரூபாயை எடுத்து ஆட்டோவுக்கு கொடுத்துவிட்டு வீட்டிற்குள் மெதுவாக நுழைந்தாள்; வந்ததுமே பரபரப்பாய் வேலையை துவங்கும் அவளால் அன்று எந்த ஒரு வேலையையும் செய்ய முடியவில்லை. காரணம் கடந்த கால நினைவுகள்.

 

எத்தனை மகிழ்ச்சியான நாட்கள் அவை. இவளின் உயிர்த்தோழி நிம்மியுடன் கைகோர்த்து கொண்டு சுற்றாத இடமில்லை. அந்த 4 ராஜ வீதியில் காதலன் காதலி கூட இத்தனை நெருக்கமாய் இருந்திருப்பார்களா? என்று தெரியாது. அந்த அளவிற்கு அளாவியது கொஞ்சமல்ல; எந்த ஜென்மத்தில் செய்த புண்ணியமோ தெரியவில்லை. சுமதிக்கு கிடைத்த நட்பு உண்மையானது, யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத செய்திகளை கூட இவ்விருவரும் பகிர்ந்து கொண்டது இவர்களின் நட்பின் ஆழததிற்கு கிடைத்த கௌரவம்.

 

     சுமதியின் விழிகளில் நீர் கசிந்தால் கூட சகித்துக்கொள்ள முடியாத நிம்மியின் நட்பு சில சமயத்தில் சுமதியையே கதி கலங்கச் செய்யும்.

 

     ஆயிரம் சோகம் தனக்கிருந்தாலும் அடுத்தவரின் சோகத்தை பொறத்துக் கொள்ளாத குணம் நிம்மியை உயர்த்தியே காட்டியது. உதவி செய்ய வேண்டுமே என்ற கட்டாயத்தைவிட உதவி செய்ய என்ன வழி என்று ஆராயும் இவளின் விருப்பமே இவளைப் பலருக்கு நெருக்கமாக்கியது. கைமாறு கருதாத இவளின் நல்ல உள்ளத்திற்கும் சுமதியால் நஞ்சையே பரிசளிக்க முடிந்தது வேதனைக்குரியச் செயல்தான்.

 

     சுமதியின் நட்பில் பாசத்தைவிட விஷமம் அதிகமிருந்தது. விஷமத்தைவிட வேஷம் அதிகமிருந்தது. ஆனால் நிம்மியின் உண்மையான பாசத்திற்கு முன்னால் அத்தனையும் தூள் தூளாகிவிட்டது. மறுக்கவே முடியாத உண்மை; தன் உடன்பிறந்தவர்களில் இவளையும் ஒருவளாகவே, தன் சுற்றத்தாருடன் இவளையும் ஒருவளாகவே ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவிற்கு சுமதியும் நிம்மியை அளவுக்கு அதிகமாகவே நேசித்தாள். நிம்மியை யார் திட்டினாலும், யார் காயப்படுத்தினாலும் சரி அவர்களை பழிக்குப்பழி வாங்கும் அளவிற்கு அவள் மேல் அளவற்ற அன்பை பொழிந்தாள். தன்மீது அக்கறை காட்டும் இதயங்களில் இவளது துடிப்பும் நிஜம் என்று எண்ணி எண்ணி மகிழ்ந்தாள்.

 

     காலம் எதையும் மாற்றும் என்பது இவர்களது நட்பில் கல்லடியாய் விழுந்தது. எந்த அன்பு இவர்களை இணைத்ததோ அதே அன்பு இவர்கள் பிரியவும் காரணமானது. கடன் அன்பை முறிக்கும். இது வெறும் பழமொழியல்ல. அனுபவமொழியாய் கசந்தது. சுமதியின் வாழ்வில் ஓடிஓடி உதவி செய்த நிம்மியை வெறுத்தாள். உதாசீனப்படுத்தினாள். சொல்லமுடியாத வார்த்தையார் அர்ச்சித்தாள். உன் உறவே வேண்டாம் என உதறித்தள்ளினாள். வீட்டிற்கு வந்தாலும் முகம் கொடுத்து உபசரிக்க மறந்தால் மறுத்தாள். ஏனிந்த திடீர் மனமாற்றம்; இது சுமதிக்கு மட்டுமே வெளிச்சம். அளவிற்கு மீறிய கோபம்; தன்னிடம் பழகுபவர்கள் உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆதங்கம், பிடிவாதம்; எதையுமே தன்னிடம் தன் உயிர்த்தோழி மறைத்ததில்லை என்ற கர்வம். இந்த மூன்றும்தான் நிம்மியிடம் இருந்து சுமதியை விலக்கியது.

 

     இஷ்டப்பட்டு சேராமல் கஷ்டப்பட்டு கண்ணீர்விடும் சுமதியின் மனது வைராக்கியத்தையே பெரிதாய் நினைக்கிறது.

 

     எந்த சூழலில் உண்மை மறக்கப்பட்டது என்று ஆயிரம் முறை நிம்மி சொல்ல முயற்சித்தும் பலனில்லை சிறிய வெடிப்புத்தானே; காலப்போக்கில் சரியாகிவிடும் என்றால் அது இன்று தனித்தனி தீவுகளாகவே வளர்ந்து நிற்கிறது. பிறந்தநாள் வாழ்த்தாவது ஒன்று சேர்க்காத என்று நிம்மி அனுப்பிய எஸ்.எம்.எஸ்-க்கு எந்தவித சலசலப்பும் இல்லை சுமதியிடமிருந்தது;

 

     பார்க்கவே கூடாது என்ற கட்டளையிட்ட கண்களுக்கு இவளே ஆணையிடுகிறாள் பார்க்கச்ச்சொல்லி காரணம் தவிப்புத்தான். மேடையில் ஏறி கவிதை வாசிக்கும்போது, ஓரத்தில் நின்று பூரித்து போகும் நிம்மியை, புதிதாய் உடுத்தும் சேலையில் அழகாய் இருக்கிறாய் என்று கன்னத்தில் கிள்ளும் நிம்மியை, பசிக்கிறதே என்றால் உடனே டிபன்பாக்ஸை திறந்து ஊட்டிவிடும் நிம்மியை, உடல்நலம் சரியில்லாமல் துவண்டுவிழும்போது நான் இருக்கிறேன் என தோள் கொடுக்கம் நிம்மியை, மனச்சோர்வில் மடியில் தலையை புதைத்து கொண்டு அழும்போதெல்லாம் கண்ணீரை துடைத்துவிடும் நிம்மியை, உயர்ந்த பதவியில் வேலைக்கு அமரும்போது இது உன் திறமைக்கு கிடைக்க வேண்டிய ஒன்று என தட்டிக்கொடுத்த நிம்மியை நிஜமாகவே சுமதி இழந்துவிட்டாள்.

 

     இவள் காயப்பட்டதை மட்டுமே நினைத்தாளே தவிர இவளால் இன்னொருத்தி இல்லை, இல்லை இவளின் ஒருத்தி காயப்பட்டிருக்கிறாளே என்பதை இவள் உணர்ந்தாளா? வாங்கியத் தொகையை வரும் காலத்தில் வட்டியோடுகூட கொடுத்துவிடலாம். ஆனால் இழந்த நட்பை எவ்வளவு விலை கொடுத்து பெற முடியும்?

 

     கண்டதும் வருவது காதல். கருத்துக்களுடன் இணைந்து ஒட்டிவருவது நட்பு. சகித்துக்கொள்வதும், பொறுத்துக் கொள்வதும் காதல். விட்டுககொடுப்பதும், தட்டித்தருவதும் நட்பு. காதலுக்கு சுயமரியாதை உண்டு. ஆனால் நட்பிற்கு பொதுநலம் மட்டும்தான். வாழ்க்கை பயணத்தில் எத்தனையோ முகங்கள் வந்துபோவதும் பார்த்து மறைவதும் உண்டு. ஆனால் சுமதியின் சன்னல்ஓரப் பயணம் நிம்மியின் காலடி தடயத்தை தேடித்தான் அலையும், என்றாவது ஒரு நாள் நிம்மியின் நேர்முக தரிசனம் சுமதிக்கு கிடைக்கும்போது அவளின் தவிப்பு தற்காலிகமாய் முற்றுபெறும். இதுவும் மாறும் என்ற நம்பிக்கையோடு சுமதி தெருவை கூட்டுகிறாள்.

 

மீன்கள் கண்களைத் திறந்து கொண்டே தூங்குவதில்

 

வியப்பில்லை.

 

சில மனிதர்கள் விழித்திருக்கும்போதே தூங்குகிறார்களே

 

அதுதான் வியப்பு.

 

தூக்கம் மரணத்தின் ஒத்திகை

 

ஏக்கம் நரகத்தின் ஒத்திகை        

           (சுகிசிவம்)

 

பிரியமுடன்

 

கொடுப்பதும, எடுப்பதும் இறைவன் வேலை, அவன் யாருக்கு எதை கொடுக்கப்போகிறான். யாருக்கு எதை எடுக்கப்போகிறான் என்பது அவனே தீர்மானித்துப் பார்த்துத் தீர்பளிப்பது. அப்படி கொடுத்த ஒன்றுதான் வாசுகிக்கு சிங்கு என்ற பாத்திரப்படைப்பு; சிங்கு... வாசுகி அளவுக்கு அதிகமாய் உச்சரித்த பேரு; அளவுக்கு அதிகமாய் நேசித்த உசிரு; இவளை உண்மையாய் நேசிப்பவர்கள் மத்தியில் இவள் உண்மையாய் நேசித்த ஜீவன் இவன்; எந்த ஜென்மத்தில் விட்டக்குறையோ, தொட்டக்குறையோ இந்த ஜென்மத்தில் தொடர்கிறது; தொப்புள் கொடி இல்லாத உறவாய்.

 

இடுக்கு பல்வரிசை, துறுதுறு பார்வை, கள்ளம் கபடமில்லாதப் பேச்சு, தனக்கு வேண்டியதைக் கேட்டு பெறும் உரிமை, எல்லோருக்கும் தன்னால் இயன்றதைச் செய்ய வேண்டும் என்ற குணம், வளர்த்தவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்ற பண்பு. தன்னைவிட திறமையான திறமைசாலிகளை வெளிப்படையாகவே பாராட்டும குணம், பந்தா பேச்சு, நட்புக்கு கொடுக்கும் மரியாதை, தவறு செய்துவிட்டால் திருதிருவென விழிக்கும் பார்வை இப்படி எந்த குணத்திற்காக வாசுகிக்கு இவனைப் பிடித்ததோ தெரியவில்லை. ஆண்டுகள் கடக்க கடக்க இவளின் அன்பு அதிகமானதே தவிர குறையவில்லை.

 

     எதை பெறுகிறோமோ அதையே தான் திருப்பித் தருகிறோம். என்ற பைபிள் வாசகத்தின்படி இவளின் பாசத்திற்குச் சற்றும் குறைவானதல்ல அவனது பாசம். அந்த ஒன்றுமே அளவுக்கு அதிகமாய் ஆகும்போது அது நம்மை வாழ வைக்கும் மருந்தே என்றாலும் ஆளைக் கொல்லும் விஷமாகிறது. இது காலத்தின் அனுபவம்; விழியைப் பாதுகாக்கும் இமை அருகில் இருந்தாலும் அது இணையும்போது உலகம் இருட்டாகி விடுகிறது; பிரியும்போது உள்ளொளியைப் பெருக்கி காட்சிக்கு விருந்தாகிறது; இந்த உண்மை பலருக்கு புரிவதில்லை.

 

இதில் வாசுகி மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா. சிங்குவை அவள் இன்னும் சிறுவனாகவே பார்க்கிறாளே தவிர ஒரு அடி தள்ளி நிற்கும் வாலிபனாய் பார்க்கவில்லை. அவனுக்கும் வாழ்வின் மீது கனவு இருக்கிறது. இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்று இலக்கு இருக்கிறது. அவனை நம்பி பயணம் செய்ய உற்றார் உறவினர்கள் இருக்கின்றனர். அவனே செய்யவேண்டிய கடமைகள் இருக்கிறது என்பதை வாசுகி உணராமல் இல்லை. தனக்குள் விழுந்தவிதை என்று மண் சுயநலமாய் புதைத்துக் கொண்டால் உலகில் பல மரங்கள் விருட்சமாய் வளர்ந்து நிழல் தரவேண்டிய சந்தர்ப்பமே இல்லாமல் போயிருக்கும்; வாசுகியின் கண்மூடித்தனமான அன்பு அவளை தினம்தினம் பலவீனப்படுத்துகிறது. எழ வேண்டும் என்று நினைத்தாலும் பலவீனத்தால் விழுந்தே போகிறாள்.

 

ஒருவருக்கு ஒருவர் மீது ஏற்படும் பிரியத்திற்கு காரணம் சொல்லமுடியாது. அதே போலத்தான் ஒருவருக்கு ஒருவர்மீது ஏற்படும் வெறுப்பிற்கும் காரணம் சொல்ல முடியாது. இதே நிலைக்குத்தான் வாசுகி தள்ளப்படுகிறாள். பார்த்து பார்த்து பழகிய முகத்தை பார்க்கவே கூடாது என்று தன்னைத்தானே வருத்திக்கொள்கிறாள்; காரணம் இடைவெளி; அதற்காக அவன் சொல்லும் அடுக்கடுக்கான பொய்கள்; அதனை குற்றம் சொல்லி ஆகவேண்டியது ஒன்றும் இல்லை. அவனது சூழல, வயது, ஆசை இவற்றிற்கெல்லாம் விளக்கம் சொல்ல அவன் விரும்பவில்லை.

 

அன்பு என்ற பெயரில் இதயச்சிறைக்குள் பூட்டிவைப்பதும், கட்டுப்பாட்டையும், தண்டனையையும் தந்து வாட்டி வதைப்பதும் பயத்தைத்தான் தருமே தவிர பாசத்தைத் தராது. இஷ்டப்பட்டு கஷ்டப்படுவதைத் தவிர, கஷ்டப்படாமல் இருக்க இஷ்டப்பட்டு பிரிவது மேல், அரிசியோடே ஒட்டியிருக்கும் உமியால் என்ன பலன்? கண்ணுக்கு தெரியாத பலர் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்தும் வாசுகியின் இதயம் கண்ணுக்கு கண்ணாய் இருந்தவன் மட்டும கெட்டுப்போக சம்மதிப்பாளா? ஊரே மெச்சும் அளவிற்கு அவனின் பேரும் புகழும் நிலைத்திருக்க இவளே ஒரு தடைக்கல்லாய் இருப்பாளா?

 

தீ சுடும் என்பதைக் கேட்டும் வயதில் சிங்கு இல்லை. அதைத் தொட்டுப்பார்க்கும் வயது. அனுபவம் ஒரு நல்ல ஆசான். அது அவனை வழிநடத்தும். தானே கிடைத்தப் பொருளை விட நாம் தேடித் தேடி அலைந்து திரிந்து வாங்கிய பொருளுக்கு விலை அதிகம். நட்சத்திரம் நீரில் தெரிகிறதே என்று பிடித்து வைத்துக்கொள்ள நினைக்கும் வாசுகியின் பைத்தியக்காரத்தனமான எண்ணத்திற்கு காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். அன்பு வசப்படுவதும் அல்ல; வசியப்படுத்துவதும் அல்ல. அது உண்மையானது; உறுதியானது; ஊரே நமக்குப் பின்னால் வருகிறது என்பது ஆச்சரியம் இல்லை. உண்மையாகவே நம்மோடு யார் வருகிறார்கள் என்பதுதான் முக்கியம். சிங்கு சிக்கிக்கொள்வதைவிட சிறகுவிரித்து பறப்பதில்தான் வாசுகிக்கு சந்தோஷம். அவனின் இலக்கை எட்டிப்பிடிக்க இவள் ஏணியாவாளோ தவிர மீண்டும் ஒரு கூனியாகமாட்டாள்.

 

என்னைக் கடந்துபோகும் உன் கால்களுக்கு வேண்டுமானால் என் இருப்பிடம் தெரியாமல் இருக்கலாம்; என்னை சுவாசித்திருந்த உன் நாசிக்கு கூடவா என் வாடை மறந்துபோனது. என்னை சுமந்திருந்த உன் இதயத்திற்கு கூடவா என் துடிப்பு நடிப்பாய் ஆனது; திட்டியதும், அடித்ததும், இடித்ததும் நினைவில் வைத்துக் கொண்ட அளவிற்கு ஏன் சிங்கு நான் உன்னிடம் உண்மையாய் பாசம் காட்டியது புரியாமலேயே போனது? நீ சொல்லும் பொய்யைக்கூட உண்மையாகவே நம்பும் என் அப்பாவித்தனத்தை எங்கு போய் சொல்வது? இப்படி வாசுகியின் எண்ண அலைகள் ஊமை மொழியாய் அவள் கண்ணீரோடு மௌனமாய் உறவாடிக் கொண்டிருந்தது; அவளின் தலையணையை நனைத்தபடி!

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5

More Profiles