HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       
சுகம், சுகமா?

சிறுகதை

        

    `இதை இப்படியே விட்டால் சரிப்படாது. பிரச்சினையை அறிந்தவுடன் முளையிலேயே கிள்ளி எறியாவிட்டால் அப்புறம் முதலுக்கே மோசமாகிவிடும்?

    ஜன்னலருகே அமர்ந்து ரோடை வெறித்துக்கொண்டிருந்த தமயந்தியின் கன்னமும், எண்ணமும் கடுகடுவென்றிருந்தது.

   இன்று இரண்டில் ஒன்று பார்த்துவிட வேண்டும்! வரட்டும் அவர்!

   ஹாலில் வழக்கம்போல டிவியில் அழுகை! இந்த பெண்கள் எதற்குதான் இப்படி அழுவார்களோ தெரியவில்லை. அழுபவர்களுக்கும் சலிக்கவில்லை. பார்ப்பவர்களுக்கும்.

    ``புருஷனை எப்போதும் நம் கண்ட்ரோல்ல வெச்சிருக்கணும். வெளியே அவன் மேல் ஒரு கண் இருக்கணும். எங்கே போறான்- யார் யாருடன் தொடர்பு வெச்சிருக்கான்னு நாம விழிப்பா இருக்கணும்!

    எரியும் அவளது மனதில் எண்ணெய் வார்க்கிற மாதிரி டிவி சீரியலில் கிழவி ஒருத்தி வாய் கிழிய பேசிக் கொண்டிருந்தாள். குடும்பத்தில் குழப்பம் பண்ண வெளியே இருந்து எதிரிகள் வர வேண்டியதில்லை.

    டிவி ஒன்றே போதும்!

   தெளிவாய் இருக்கும் பெண்களின் வாழ்வில் விஷத்தை விதைத்து, சந்தேக டானிக் கொடுத்து, நடக்கிற ஒவ்வொன்றிற்கும் அப்படி இருக்குமோ இப்படி இருக்குமோ என்று அர்த்தம் பண்ண வைத்து பிரமாதமாய் கலக்கி விட்டு விடுகிறார்கள்.

   தனியார் பஸ்ஸில் டிரைவராக பணிபுரியும் பொன்னுசாமி ஆய்ந்து ஒய்ந்து வீட்டுக்கு வரும்போது அழுகை சீரியலைச் கண்டால் ``முதல்ல இதை நிறுத்து! என்று கத்துவான்.

   சந்தோஷமும், மகிழ்ச்சியும் எப்போதும் இருக்கலாம். அதனால் மற்றவர்களுக்கும் மலர்ச்சி, ஆனால் அழுகை?

    இன்னும் எவ்ளோ காலத்திற்குதான் இவர்கள் அழுவார்களோ தெரியவில்லை. அழுகை ஒரு ஆயுதம். அதை எப்போதாவது பிரயோசித்தால்தான் அதன் மூர்ச்சை புரியும். எடுபடும், எப்போதும் அழும்போது அதற்கு விலை இல்லாமல் போய்விடுகிறது. எரிச்சல்!

    பொன்னுசாமிக்கு அழுகையைக் கண்டாலே ஆகாது. புசு.....புசுவென்று கண்ணை கசக்கினால் அவனுக்கு புசுபுசுவென கோபம் வரும்.

    `நான் என்ன செத்தா போயிட்டேன். இப்படி ஒப்பாரி வைக்க என்று கத்துவான். அப்புறம் அதற்கும் சேர்த்து அவள் அழவேண்டியிருக்கும்.

    ஆனாலும்கூட விடமாட்டான். `வீட்டிலே டிவி பார்க்கக்கூடாது. அக்கம்பக்கம் போய் பேசிக்கிட்டிருக்கக் கூடாது! இது என்ன ஜெயிலா....? நாலு சுவத்துல சும்மா அடைஞ்சி கிடந்தாதான் உங்களுக்கு கஷ்டம் தெரியும்!

    அவன் எப்போது வருவான் கடித்து குதறலாம் என்று காத்திருந்தது போல பிடித்துக் கொள்வாள். வேலைக்கிடையில் எத்தனையோ பிரச்சினைகள் இருக்கும். உடலுழைப்பு! அசதி, களைப்புடன் வருபவனுக்கு அவளது பேச்சு ஆத்திரத்தை கிளப்பும்!

    சிலசமயம் அடக்கிக் கொள்வான்.

   ஒரு நாள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவன் அவளை பளாரென அறைந்துவிட, உடன் யுத்தம் பிரகடனம் செய்யப்பட்டது.

    `நான் என்ன அடிமையா...இல்லை ஒங்களுக்கு வேலைக்காரியா...? எங்க வீட்டுல என்மேல் கை வெச்சிருப்பாங்களா?

    `கோளாறே அங்குதான் அடிச்சு உதைத்து வளர்ந்திருந்தால் அருமை தெரிஞ்சிருக்கும். பக்குவப்பட்டிருப்பாய். தப்பு உம்பேரில் இல்லை. உன் அப்பா அம்மா!

   `என் அப்பா அம்மாவை இழுத்தால் கெட்ட கோபம் வரும்!

   `உங்கிட்ட பின்னே நல்லதா எதிர்பார்க்க முடியும்!

   `எகத்தாளம்! மாஞ்சு உழைக்கிறேன். பணிவிடை செய்கிறேன் பாருங்க! எனக்கு வேணும். இது புடிக்கும் அது பிடிக்கும்னு பார்த்து பார்த்து செஞ்சு போட்டால் கொழுப்பு! வேணாம், இனி இங்கே ஒரு நிமிஷம் இருக்க முடியாது! எனக்கென்ன தலையெழுத்து! நான் எங்கம்மா வீட்டுக்குப் போறேன்! நான் போயிட்டா அப்புறம் அருமை தெரியும்!

     முகத்தை சிலுப்பிக் கொண்டு வேகமாய் உள்ளே போவாள். துணிகளை மிக மிக மெதுவாக பெட்டியில் அடுக்குவாள். அவன் வருவான் போகாதே, போகாதே என்று காலை பிடிப்பான் பிடிக்கணும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு இருக்கும்.

    அவன் வந்து `ஸாரி...இனிமே நான் கைநீட்ட மாட்டேன்! என்று கெஞ்சி கொஞ்சுவான். பிகுபண்ணிக் கொண்டு சமாதானம் ஆகிவிடக்கூடிய மனசு உள்ளே இருக்கும். இளகும்.

    பொன்னுசாமியோ அசையமாட்டான். அவனிடமிருந்து எந்த சிக்னலும் வராது. அவளுக்கு ஏமாற்றமாயிருக்கும் சும்மா இருந்தாலும் பரவாயில்லை. `ஒண்ணில்லே, ரெண்டு நிமிஷம் முடிஞ்சு போச்சு! என்பான்.

    உடன் கிளம்பிவிடுவாள். வாசலைத் தாண்டும்போது கூட ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருக்கும். கூப்பிடமாட்டானா என்று. கூப்பிட்டாலும் உடனே வாபஸ் வாங்கும் எண்ணமிருக்காது. அவன் கூப்பிடணும், மறுத்துவிட்டு போகணும் என்கிற வீம்பு, கெளரவம், அதிலே ஒரு சுகம்.

    கெஞ்சினால் மிஞ்சுவதும் மிஞ்சினால் கெஞ்சுவதும் தாம்பத்யத்தின் அத்யாயங்களில் ஒன்று. புருஷன் பெண்டாட்டிக்குள் எப்போது அன்பு இருக்கும் எப்போது அது வெடிக்கும் எனத் தெரியாது. அது சகஜம்! வெறும் அன்பு போரடித்துவிடக்கூடும். சுவையில்லாமல் வாழ்க்கையில் சுவாரஸ்யமில்லாமல் போய்விடக்கூடும்.

    அதெல்லாம் அவளுக்கும் தெரியாமலில்லை.  இருந்தாலும் கூட அருகிலேயே இருக்கும்போது அருமை தெரிவதில்லை. கொஞ்சம் விலகினால் தவறு புரியும். மனம் இளகும், கோபம் குறையும் அந்த இடைவெளி பலதையும் உணர்த்தும். புரிய வைக்கும்.

     அதற்காக தாய் வீட்டுக்கு பாய்ச்சல்!

     ஆனால் அங்கே போனதுமே ஏன் வந்தோம் என்றாகிவிடும். ஓடிஆடி திரிந்த வீடு. கட்டிக்கொடுத்த பின்பு அந்நியமான அணுகுமுறை இங்கே உனக்கு என்ன வேலை? எப்போ திரும்பிப் போவாய் என்கிற பார்வை!

   அம்மா பதம் பார்ப்பாள், வேண்டுமென்றே பொன்னுசாமியை புகழ்ந்து புகழ்ந்து பேசி, `மாப்பிள்ளை தங்கம்டி! என்பாள்.

    ``ஆமா....நீதான் மெச்சிக்கணும். சீதனமில்லாம கட்டிக்கிட்டாரில்லே நீ அப்படித்தான் பேசுவாய்?

    `அதுக்கில்லேடி அவர்ட்ட என்ன குறை?

    `சதா வதை! அதைச் செய்யாதே இதைச் செய்யாதே! சட்டதிட்டம். மிலிடரி! அவர்கூட மனுஷி வாழ முடியுமா?

     `ஏய்...இருடி! அவர் உன்பேர்ல அன்பா இருக்காரில்லே! நீ கேட்கிறதை வாங்கித் தராரில்லே?

     `ஹீம்.... எங்கே! தேவையான பொருள்ன்னா கிடைக்கும். இல்லேன்னா இது எதுக்கு அநாவசியம் ஆடம்பரம்னு லெக்ச்சர்! அது அதைவிட பெரிய வதை!

    `ஆமா. தேவையில்லாத பொருள் எதுக்காம்?

    `அம்மா! வீணாய் என் கோபத்தை கிளறாதே! இதே சம்பளத்துக்கு அக்கம்பக்கம் எப்படியெல்லாம் அனுபவிக்கிறாங்க!

    `அக்கம்பக்கம் ஏன் பார்க்கிறாயாம்? வீட்டுத் தேவைகளை கவனிச்சுக்கிறாரில்லே! குடிக்கிறாரா புகைக்கிறாரா?

    `இல்லை

    `வெளியே பொம்பளை தொடர்பு....!

    `சீச்சி...

    `அப்புறம் என்னடி? மனுஷன்னா குறைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். அவர்ட்ட இருக்க நல்ல குணத்துக்காக குத்தம் குறைகளை அனுசரித்துதான் போகணும். முதல்ல நீ கிளம்பு!

     `நாளைக்கு போறேம்மா,

     `ஏன் இன்னிக்கு என்னவாம்?

     `உடனே போனா மரியாதை இருக்காது. இளப்பமாயிரும்.

     `புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ளே கெளரவம் எதுக்குடி? என்று அங்கிருந்து விரட்டப்படுவான்.

     வீட்டிற்கு எதுவுமே நடக்காததுபோல அவள் திரும்பி வருவாள். அவனும் எதுவுமே தெரியாததுபோல நமூட்டு சிரிப்புடன் பேப்பர் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான், வாடி ...வா!

    அவள் கனைப்பாள். பெட்டியைத் தவறவிடுவாள். அவன் கண்டுகொள்ள மாட்டான். சமையல்கட்டிற்குப் போய் பாத்திரம் உருட்டுவாள்.

    ம்கூம். தேர் நகராது, சோதனை பண்ணும்.

    அப்புறம் வெறுத்துப்போய் டீ போட்டு எடுத்து போய் நீட்டுவாள்.

    அப்போதுதான் வெளிகிரகத்திலிருந்து வந்து இறங்கினது போல, `நீ வந்துட்டியா...பேஷ்! பேஷ்! என்பான்.

    `என்ன ....பேஷ்?

    `டீயை சொன்னேன்டி!

    அவனது குசும்பு அவளுக்குப் புரியும். ஆனாலும்கூட பிடிக்கும். அதை மறைத்துக் கொண்டு முறைக்க-இழுத்து கட்டிக் கொள்வான். ஊடல் விலகும்.

    உடன் வீம்பு வைராக்கியம் மான-மரியாதை ஈகோ எல்லாம் பறந்துபோகும். மறந்துபோகும், அது ஒரு சுகம், எத்தனை சண்டை என்றாலும் மனஸ்தாபம் என்றாலும் அந்த அணைப்பிற்கும் சுகத்திற்கும் ஈடு இணை கிடையாது.

    ஆனால் இப்போது....?

    அவளுக்கு ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

    கடந்த மூன்று மாதங்களாக பொன்னுசாமியின் போக்கில் மாற்றம். வழக்கமான தமாஷ் இல்லை. கோபமில்லை. பேச்சே குறைவு. லேட்டாகதான் வருவான். அலுப்பு தொந்திரவு பண்ணாதே என்று படுத்துவிடுவான்.

     சரி ஓய்வெடுக்கட்டும் என்று ஒதுங்குவாள். ஆனால் சம்பளம் வந்ததும் புகைய ஆரம்பித்தது. வழக்கத்தைவிட 500 ரூபாய் குறைவு! ஒவர்டைம் பார்த்தால் அதிகமாக வேண்டும். ஆனால் குறைகிறது. என்ன காரணம்?

   அவனாகச் சொல்வான் என்று பார்த்தாள்.

   இல்லை.கல்லூளிமங்கன்! வாயே திறக்கவில்லை.சரி ஏதாவது பார்ட்டிம் பிரசண்டேஷனாயிருக்கும் என சமாதானப்படுத்திக் கொண்டான்.

   அடுத்த இரண்டு மாத சம்பளமும் அதே! அதே!

   உடன் டிவி சீரியல் வேறு போதனை செய்ய, அவனுக்குத் தெரியாமல் விசாரணை! தோழி வேறு, போனில் ``ஜாக்கிரதைடி! தும்பை விட்டுட்டு வாலைப் பிடிக்காதே! என்று கொளுத்திப் போட, தமயந்திக்கு பற்றிக் கொண்டது.

   பொன்னுசாமி அன்றும் லேட்டாகத்தான் வந்தான்.

   வழக்கமாக உள்ளே வரும்போதே -`ஏன் பேப்பர் இறைஞ்சு கிடக்கு.....? அடுக்கி வை! கொஞ்சன்னாலும் பொறுப்பிருக்கா....? என்று கத்தவில்லை. டிவி சீரியலை வேண்டுமென்றே ஓட விட்டிருந்தாள். அதையும் நிறுத்தச் சொல்லவில்லை.

   தன்னை திட்டவில்லை டிவியை நிறுத்தவில்லை என்பதிற்காக அவளுக்கு சந்தோஷப்பட முடியவில்லை. உள்ளுக்குள் அதைவிட பெரிய பாரம் அழுத்திக்கொண்டிருந்தது.

    அவள் குளித்தான் பேப்பர் புரட்டல் சாப்பிட அமர்ந்ததும் கேட்டிரலாமா? கேட்கணும். எப்படி ஆரம்பிப்பது? அவன் ஏதாவது பேசினால் சந்தடி சாக்கில் கேட்கலாம். வாயை திறக்க மாட்டேன்றாரே!

   அவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும், துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு. ``சம்பளம் பணம் ரெண்டு மாசமா குறையுதே! ஏதாச்சும் பிடித்தமா? என்றாள்.

   `ஆமாம். உங்கிட்டே நான் சொல்லலியா...ஆபீஸ்ல ஒருத்தர் பையனுக்கு கேன்சர் சிகிச்சைக்காக ஸ்டாஃப்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து பணம் கொடுத்திருக்கோம். அதை மாசா மாசம் சம்பளத்துல பிடிக்கிறாங்க.

   சொல்லிவிட்டு தூங்கப் போய்விட்டான்.

   அவளுக்கு அதை நம்ப முடியவில்லை. `நம்பாதே..... நம்பாதே என்று டிவி.சீரியலும் அலறிற்று. மறுநாள் அலுவலகத்திற்கு போன் பண்ண மழுப்பலாக பதில் வந்தது. எல்லோரும் பேசி வைத்துக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள் போலிருக்கிறது.

   இதை இப்படியே விடக்கூடாது! நேரிலேயே களத்தில் இறங்க வேண்டும்! ரெடிமெட் கடைக்குப் போனாள். பர்தா ஒன்று வாங்கிப் போட்டுக்கொண்டு அன்று மாலை கணவரின் அலுவலகம்!

    காத்திருந்தாள். அவன் வெளியே வந்ததும் பின்தொடர ஆரம்பித்தாள். பொன்னுசாமி பஸ் பிடித்தான். அவளும்.

    அவன் ஜி.ஹெச்! அவளும் இறங்கினாள்.

   கும்பலில் அவன் கலந்தான், நேராக நடந்தான், கான்டீனில் என்னவோ வாங்கினான், பிரவச வார்டு! அங்கே பெட் ஒன்றிடம் போய் குழந்தையை பார்த்தான். படுக்கையில் இருந்த பெண்ணிடம் பார்சலைக் கொடுத்துவிட்டு....

   தமயந்திக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது.

    பாவி மனுஷா! உன்னைப் போயா நல்லவன் என்று நம்பினேன்? நேர்மை நியாயம் கறார் என்பதையே! ஊருக்குத்தான் உபதேசமா? எனக்குத் தெரியாமல் பெண் தொடர்பு! பிரசவம் வரை ஆயிற்று!

    எனது பிரசவத்திற்குகூட நீ ஆஸ்பத்திரி வந்ததில்லையே!  கேட்டால் லீவ் இல்லை என சாக்கு! என்னை தாய்வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு குழந்தை இறந்துவிட்டதிற்கு கூட கவலைப்படவில்லை.

   இப்போது எவளோ ஒருத்திக்கு..பணிவிடை!

   இப்படி ஒரு துரோகமா....?

  தமயந்தி பொங்கி வந்த அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு...டெலிபோன் பூத்!

  ஊருக்கு நம்பர் போட்டு, `அம்மா! என்னவோ உன் மருமகன் நல்லவர் ...தங்கம்ன்னாயே ...இதுக்கு என்ன சொல்கிறாய்! என்று வெடித்தாள்.

  மறுபக்கம் பதில் எதுவுமில்லை, மெளனம்.

  `எதுக்கெடுத்தாலும் என்னை குத்தம் சொல்வாயே! இன்னும் நான் எவ்ளோ அனுசரிக்கணுமாம்! சொல்!

   `வேணாம்டி, இனி அவரோட வாழ வேணாம். கிளம்பி வந்திரு!

  `அதெப்படி? எனக்கு பண்ணின துரோகத்துக்கு சும்மா வந்திர முடியுமா? நாக்கை பிடுங்கிற மாதிரி நாலு வார்த்தை கேட்டுட்டு...

   வீட்டுக்குத் திரும்புகிற வழியில்.

   பொன்னுசாமியின் சக அலுவலரின் மனைவி எதிர்பட்டு, `தமயந்தி! எப்படி இருக்கே! உங்க வீட்டுக்காரரின் கேஸ் முடிஞ்சு போச்சா....? என்றாள்.

   `கேஸா...?

   `ஆமாம் உங்க வீட்டுக்காரரோட  பஸ்ஸீல பிள்ளைத்தாய்ச்சு குறுக்கே வந்து விழுந்து அடிபட்டு, அந்த பிரசவ செலவை பார்க்கறதோடா தினம் அவளுக்கு வேண்டியதை செஞ்சு கொடுக்கணும்னு காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிகிட்டாங்களாமே! அதைத்தான் கேட்டேன்!

    பேசிக்கொண்டே போனவள் `என் பஸ் வந்திருச்சு. அப்புறமாய் பேசலாம்! என்று ஓடிப் போனாள்.

   அப்போ இதுதான் விஷயமா?

   அவர் நல்லவர்தானா? தப்பு செய்யலியா...எனக்கு அவர் துரோகம் பண்ணலியா...? நான்தான் அவரை தப்பாகப் புரிந்துகொண்டேனா...?

   நான் தப்பு என்றாலும் பரவாயில்லை அவர் `ரைட் என்பதில் திருப்தி. மகிழ்ச்சி.

    பாவம் அவர்! அவரது மனது எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கும்! எனக்குத் தெரிந்தால் நானும் கவலைப் படுவேன் என்று மறைந்திருக்கிறார். அவருக்குத்தான் எத்தனை நல்ல மனசு!

   சந்தேகம் தெளிந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் மறுபடியும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏற ஆரம்பித்தது. `என்ன நடந்தா என்ன.... அவர் ஏன் எங்கிட்ட மறைக்கணும் வரட்டும் அவர்!

   பொன்னுசாமி வந்ததும், `ஒங்க மனசுல என்ன நினைச்சுகிட்டிருக்கீங்க! நான் யார் உங்க மனைவிதானே! உங்களுக்கு ஒரு கஷ்டம்னா அதுல எனக்கும் பங்கில்லையா... ஏன் எங்கிட்ட உண்மையை மறைச்சீங்க?

   தமயந்தி பிடிபிடியென பிடிக்க ஆரம்பித்து விசுக்கென டிவியை நிறுத்திவிட்டு அறைக்குள் புகுந்தாள்.

   `ஏய் ...தமா! சொன்னாக் கேள்! நான் ஏற்கனவே நொந்து போயிருக்கேன்! நீ வேறு ....மறுபடியும் கோபமா!  மறுபடியும் உன் தாய்வீடா....?

   அவள் போன வேகத்திலேயே திரும்பி வந்து `நான் எதுக்கு போகணும்? என்று முறைத்தாள். `இனி உங்களை விட்டுட்டு போறதா இல்லை என்று அவனை கட்டிக் கொண்டு மூச்சு முட்ட வைத்தாள்.

   அதிலும் ஒரு சுகம் இருந்தது.

                                    குமுதம்).

 

 

.

More Profiles