HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

வானத்தை தொட்டவன்

கூடாது

        

    அப்பாவும் அம்மாவும் அவசரமாய் வெளியூருக்கு கிளம்பிக் கொண்டிருந்தனர். நெருங்கிய உறவுக்காரர் தவறிவிட்டதாய்த் தகவல் வர அதற்குத்தான் அந்தப் புறப்பாடு.

     ஏய் பசங்களா... போய்ட்டு ரெண்டு நாள்ல திரும்பிடறோம். வீட்டை பத்திரமாய்ப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

     சரிப்பா!

     வீட்டை பார்த்துக கொள்வது இருக்கட்டும். ஒருத்தருக்கொருததர் அடிச்சுக்காம இருப்பீங்களா?

     உன் பிள்ளையாண்டான்ட்ட நல்லா சொல்லிவிட்டு போ!

     ஏன் நான் தான் இளிச்சவாயனா?

     ஏய்! போதும் போதும். இப்பரே ஆரம்பிச்சிராதீங்க! என்று தாய் பதறுவாள். இதுங்களை நம்பி எப்படி விட்டுட்டுப் போறது! பேசாம நீங்க மட்டும் போயிட்டு வந்திருங்களேன்!

     அதெல்லாம் பார்த்தால் முடியுமா நீயும் வரலென்னா நல்லா இருக்காது. வாப் போவோம்!

     இருவரும் கிளம்பிப் போய் அரை நாளிற்கு எந்தப் பிரச்சனையுமில்லை. உடன்பிறப்பு இருவரும் ஒன்றாய் சாப்பிட்டனர். செஸ் விளையாண்டனர்.

     பத்து மணிக்கு விஷ்ணு நான் சினிமாவிற்கு போறேன்க்கா என்றது பிரச்சனை ஆரம்பமாயிற்று. அவள் மறுக்க அவன் மீற, கன்யா டவல் எடுத்துக் கொண்டு பர்ஸையும் எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூமிற்குள் போய் கதவை மூடிக் கொண்டாள்.

   தன்னை விடாத அக்காவை எப்படி பழி தீர்க்க வேண்டும் என்று விஷ்ணு தருணம் பார்த்துக கொண்டிருந்தபோது தான் அடுத தெருவிலிருந்து பாஸ்கரன் வந்தார்.

     அவர் அப்பாவின் அலுவலகத்தில் வேலை செய்பவர் சற்று சபலக்கார்.

     விஷ்ணு! அப்பாயில்லை...

     இல்லை ஊருக்குப் போயிருக்கார்.

     அம்மா.

     அம்மாவும்தான். என்று வீட்டு ஜன்னலை வெறிக்க ஆரம்பித்தான்.

     ஏண்டா அம்பி ஒரு மாதிரி இருக்கே.

     எல்லாம் அக்காவாலதான்.

     அக்காவிற்கு என்னவாம்.

     திமிர்பிடிச்சவள். பொறாமைக்காரி. ராங்கிக்காரி. பாருங்க அங்க்கிள். சினிமாவுக்கு போகணும்னு சொல்லவே காசை எடுதது வச்சுக்கிட்டா.

     அக்கா தானேப்பா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோயேன்.

     அக்காவா இவள் சண்டாளி. அவளை நான் வீழ்த்தணும்.

     எப்படி?

     எப்படியாவது, எந்த வழியிலாவது அவளை அழவைக்கணும்.

     அப்போது கன்யாவிற்குச் சோதனையான நேரம் போலும். டாங்கில் தண்ணீர் நின்று போக.

     ஏய் விஷ்ணு மோட்டரைப் போடு. என்று கத்தினாள்.

     முடியாது.

     கண் எரியுதுடா.

     எரியட்டும். நன்றாக எரியட்டும்.

     ப்ளீஸ்டா.

     பாஸ்கரன், நான் வேணுமானால் மோட்டார் போடட்டுமாப்பா என்க. வேண்டாம் அங்க்கிள்! நீங்க சும்மா இருங்க! என்று தடுத்தான்.

     கடைசியில் கெஞ்சிக் கெஞ்சிப் பார்த்து முடியாமல் போகவே கன்யா டவலை சுற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்து மோட்டர் போட்டு செல்ல-

     அவளின் அரைகுறை ஆடையையும், தழுதழு உடலையும் பார்த்த பாஸ்கரனிற்கு உணர்ச்சிகள் துளிர்விட ஆரம்பித்தது. உடலில் ஜிவ்வென ரத்தம் பாய்ந்தது.

     வீட்டில் யாருமில்லை. இருக்கிற தம்பியும் சினிமாவிற்காக  தவமிருப்பவன். இவன் எப்படியாவது அனுப்பிட்டால்...அனுப்பிவிட்டால் கன்யாவை டாய்லட்டில் வைத்தே...

     யாருக்குத் தெரியப் போகிறது?

     அவளாக வெளியே சொல்ல முடியாது. அது அவளுக்குத்தான் அவமானம்! நிச்சயம் சொல்லமாட்டாள். மறைத்து விடுவாள்.

     சிந்தை சிதிலமடைந்தது. கண்ணாபின்னாவென்று ஓட ஆரம்பித்தது.

     விஷ்ணு நீ படத்துக்குத் தானே போகணும்.

     ஆமாம்.

     என்ன படம்...?

     ரஜினி.

     போயிட்டு வா. உங்கக்காட்ட நான் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

     பணம்.

     இந்தா. வாங்கிட்டு ஜாலியாய்ப் போயிட்டு வா.

     வேணாம் அங்க்கிள். அப்பா வந்ததும் வத்தி வைப்பாள்.

     அதெல்லாம் நான் பார்த்துககொள்கிறேன், கிளம்பு

     விஷ்ணு வேறு எதுபற்றியும் யோசிக்கவில்லை. அவனுக்கு யோசிக்கத் தோன்றவில்லை. அவனுடைய சிந்தையெல்லாம் சினிமாவின் மேலேயேயிருந்தது. ரஜினி! அவரது ஸ்டேயில்! சண்டை!

     தலைவா! இதோ வருகிறேன். மணி பார்த்தான் பத்து பத்து! இந்நேரம் படம் ஆரம்பித்திருப்பான். ஓடு. சீக்கிரம் ஓடு!

     சைக்கிளை எடுத்தான்.

     பறந்தான்.

     மூச்சிறைக்க டோக்கன் வாங்கி, டிக்கட் வாங்கி தியேட்டருககுள் பிரவேசித்த போது படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கண்களை இருட்டு கவ்விற்று. கண்கள் பழக்கப்படும்வரை இப்படியே ஓரமாய் நின்று பார்ப்போம் என்று நின்று கொண்டான்.

     திரையில்-

     குடிசை ஒன்றில் பெண் ஒருத்தி அலறிக் கொண்டிருந்தாள். பதினறு வயது மதிக்கத் தக்க அவளை வில்லன் குடித்துவிட்டு வந்து கற்பழிக்க முனைய. அவள் எதிர்த்துத் தோற்று அலற-

     அந்த அலறல் கேட்டு அவளது தம்பி ஒடிவந்து, அதிர்ந்து வில்லனை எதிர்க்க முனைந்து, முடியாமல்  போகவே அழுது கடைசியில் வேறு வழியில்மல் கையில் கிடைத்த கல்லெடுத்து வில்லனின் மண்டையைக் குறிபார்த்து எறிய-

     வில்லன் ரத்தம் சிந்தி அம்மா எனத் தலையை பிடித்துக கொண்டு சரிய, தியேட்டரில் பெருத்த விசில் சத்தம் கைதட்டல். (இருக்காதாப் பின்னே அந்த பையன் தானே பின்னால் ரஜினியாய் வளரப் போகிறான்!).

     ரசிகர்கள் ஆர்ப்பரிக்க, திரையில் எழுத்து ஒட ஆரம்பித்தது. அதுவரை நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த விஷ்ணுவிற்கு ஏனோ அந்தக் காட்சிகளை ரசிக்க முடீயவில்லை. மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு உறுத்தல்.

     தப்பு செய்துவிட்ட பாவனை. படத்தில் கவனம் போகவில்லை. கன்யாவின் ஞாபகம் வந்தது. தொடர்ந்து பாஸ்கரன்!

     அந்தாள் மோசமானவன் என்று குடித்துவிட்டுப் பெண்களிடம் கலாட்டா செய்வான் என்றும் அவனும் எப்போதோ கேள்விப்பட்டிருந்தான்.

     வீட்டின் அப்பா அம்மா இல்லை. அக்கா மட்டும் தனியாய் இருக்கிறாள். அப்படியிருக்கும் போது அந்தாளை வீட்டில் வைத்துவீட்டு வந்திருக்கலாமா? அது ஆபத்தில்லையா?

     உள்ளுணர்வு உணர்த்த. சட்டென கதவைத் திறந்துக் கொண்டு வெளியே பாய்ந்தான். சைக்கிளை எடுக்க ஏய் தம்பி படம் பார்க்கலே.

     இல்லை.

     டோக்கன் எங்கே...?

     இந்தா! என்று விசிறிவிட்ட வேகவேகமாய் மிதித்து வீட்டை அடைந்தபோது. எது நடக்கக் கூடாது என்று பயந்தானோ அதை நடத்திவிட பாஸ்கரனும் துடிப்பதும், அறைக்குள்ளிருந்து அக்காள் அலறுவதும் கேட்டது.

     அந்த அலறல் அவனுக்குள் ஆவேசத்தைக் கிளப்பிற்று. சைக்கிளை போட்டுவிட்டு கதவை இடித்து பார்த்தான். உள்பக்கம் தாழிடப்பட்டிருந்தது.

     அக்கா! அக்கா! என்று கத்திக்கொண்டு வீட்டைச்சுற்றி வந்தான். ஜன்னலை இடிக்க திறந்துக் கொண்டது.

     உள்ளே கன்யா பாதி ஆடை கிழிந்த நிலையில் போராடிக் கொண்டிருக்க, பாஸ்கரன் மிருகமாய் அவள் மேல் கவிழ முயல அதைப்பார்க்கப் பார்க்க விஷ்ணுவின் ரத்தம் சூடாயிற்று அங்க்கிள்... அங்க்கிள்... ! அக்காவை விட்டிருங்க.

     யாரு... விஷ்ணுவா... நீ கண்டிக்காம போயிரு!

     முடியாது. அவளை மரியாதையாய் விட்டுவிடுங்கள். இல்லையென்றால்.

     சர்தான் போடா! உன்னால்தான் இவளை ஜெயிக்க முடியலை பழி வாங்க முடீயலை நான் ஜெயிக்கறேன். பழிவாங்கறேன். டிஸ்டர்ப் பண்ணாமல் போயிருப்பா!

     பழியா... அக்காவையா....நீயா...? அவனுக்கு கப்னெ வியர்த்து எங்களுக்குள் ஆயிரம் இருக்கும். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக் கொள்வோம். யுத்தம் நடத்துவோம். அது எங்களுக்குள் நடக்கும் உரிமை. எங்களது விளையாட்டு, நாங்கள் ஓரே ரத்தம். உடன்பிறப்புகளுக்குள். எத்தனையோ இருக்கும். எத்தனையோ போட்டி, பொறாமையிருககும்.

     அதற்காக...

     அதற்காக? எங்களது மனஸ்தாபத்தை பயன்படுத்தி அந்நியன் ஒருவன் அக்காவை பழிவாங்குவதா. அதற்கு நானும் உடந்தையாக இருப்பதா...

     கூடாது!

     அவன் ஒரு முடிவிற்கு வந்தான் ஜன்னல் அசைத்துப பார்த்தான். முடியவில்லை உள்ளே கன்யாவின் கோலமும அலறலும் மனதை கசக்கி பிழிய தெருப் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.

     அங்கே கொட்டிக்கிடந்த சரளைக் கற்கள் அவனது கவனத்தை ஈர்த்தன. சட்டேன குனிந்தான். எடுத்தான். ஜன்னல் வழி ஆவேசத்துடன் பாஸ்கரனின்  தலையை குறிவைத்தான்.

       அவனது குறி தப்பவில்லை, பாஸ்கரன் ரத்த்துடன் சரிய கன்யா, தம்பி! என்று கண்களாலும் வார்த்தைகளாலும் நன்றி பொங்கினாள்.

 

 

 

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |

 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35

More Profiles