HOME LAKSHMAN SRUTHI ORCHESTRA MUSIC SHOP MUSIC SCHOOL REHEARSAL HALL SERVICES RENTALS EVENT MANAGEMENT CHENNAIYIL THIRUVAIYARU
QUICK LINKS   News & Events  |   Music Review  |   Photo gallery   |   Videos  |   Audios  |    Top 10 Songs   |    New Releases  |    Lyrics   |   Fun in Music  |   Logos       
    Tamil Books   |     Specials  |    Partners    |    Upcoming Events   |     Chennaiyil Thiruvaiyaru   |   CT - Food Festival   |     Gallery   | Contact us
PROFILES     Music  |     Cinema     |     Dance     |     Drama     |     Television     |     Radio     |     Variety     |     Mimicrys     |     Kavidhai       

வானத்தை தொட்டவன்

டானி

       

   திறக்க, வெளியே நான்கைந்து பேர் லுங்கியுடனும் அன்டர்வேருடனும் நின்றிருநதனர். அவர்களுடைய கையில் தடி! அரிவாள்! கொடுவாள்! மூக்கில் சாராயம்!

     எதுவும் புரியாமல் பார்க்க, அது இங்கே வந்ததா...? என்று கண்களால் தேடினர்.

     எது?

     அதாம்மா, உங்க வீட்டு நாய்!

     அதற்குள் அம்மா ஆஜராகி, இல்லையே... ஏன்? என்றாள்.

     ரெண்டு நாளாய் எங்களுக்கு டகா கொடுத்துகிட்டிருக்கு. கொஞ்ச முன்னாடி இந்த பக்கம் வந்ததாமே.... பார்த்தாச் சொல்லுங்க! அதை விடுவதாயில்லை.

     ஏன்.?

     என்னம்மா இப்படி கேட்கறே...? வெறிபிடிச்சதை சும்மாவிடலாமா? கொன்று புதைக்கத்தான்!

     வேணாம். என் டானியை விட்டிருங்க. கொல்லாதீங்க! என்று அலறினேன்.

     கொல்லாமல் என்னப் பண்ணுவதாம்? விட்டால் ஆபத்து! எல்லோரையும் கடிக்கும்!

     கடிக்காது. நான் சொல்வதைக் கேளுங்க. வேணாம். டானி பாவம்.

     அவர்கள் என்னை அலட்சியமாய் பார்த்துவீட்டு வாங்கனடா போவோம்! என்று கிளம்பினர். கடிக்காதாம்! நல்ல கதை!

     அண்ணே... டேகெ பூச்செடிக்கிடையில் பாருங்க!

     என்னடா...?

     டானி!

     ஆமாண்டோய்...வாங்கனடா! துரத்துங்க!

     நீ அந்தப்பக்கம் வா! நான் இந்தப் பக்கம்! ஏய்... பார்த்திருசசு. ஓடுது பார்! விடாதே!

     ஏய்... ஏய... நில்லு! நில்லு!

     அவர்கள் தடியை ஓங்கிக் கொண்டு ஓட, எனது நெஞ்சு துடித்தது. வேணாம்... வேணாம்! அதை ஒண்ணும் பண்ணிராதீங்க! என்று அலறிக் கொண்டு பின்னாலேயே ஓடினேன்.

     நிவேதா! இங்கே வா!

     என்னை விடும்மா!

     அது வெறி நாய்... ! கிட்டேப் போகாதே! கடிச்சிரும்!

     கடிச்சால் கடிக்கட்டும்!

     எனக்கென்ன பைத்தியமா...?

     ஆமாம் டானிக்கு வெறி. எனக்குப் பைத்தியம். என்னையும் அதோடு சேர்த்து அடிச்சு கொன்னிருங்க!

     தடியர்கள் ஆவேசத்துடன் துரத்த டானி காதை சிலிர்த்துக் கொண்டு தாவிற்று. மரத்தை வட்டமிட்டது. முள்வேலியில் அனாயசமாய் பதுங்கி வெளியேறிற்று. உயிரை பிடித்துக் கொண்டு ஓடிற்ற.

     அவர்களும் சளைக்கவில்லை. லுங்கி நழுடவினதையும் பொருட்படுத்தர்மல் விடாதே... ஓடுது! என்று துரத்தினர். உனக்கு அவ்ளோ திமிரா.? எங்கே ஓடுவாய் நீ...?

     வேணாம் வேணாம்....விட்டிருங்க!

      என் வேண்டுகோட்ள பற்றி எவகுக்கும் பொருட்டில்லை. கவலைப்பட்டதாயும் தெரியவில்லை. மனது டானி... டானி... என்று அஞ்சிற்று. ஓடிவிடு! ஓடித் தப்பித்துவிடு!

     டானி...ஏன் இங்கே வந்தாய்?

     எங்காவது வெளியூருக்குப் போய் விடுவதுதானே!பாவிகளின் கண்ணில் ஏன் பட்டாய்? எனக்குத்தெரியும். நான் வந்திருப்பது தெரிந்து என்னைப் பார்க்கதான் வந்திருப்பாய்!

     அத்தனை விசுவாசம்! அது உனக்கிருக்கிறது. எனக்கிருக்றிது இவர்களுக்கில்லையே... ! பாவிகள்!

     ஐயோ! ஓட ஓடத் துரத்துகிறார்களே.... ஐயோ! ஒருத்தன் கொடுவாளை விட்டெறிகிறானே!

     டானி! என்று நான் காதுகளைப் பொத்திக் கொண்டு கதற, ஒரு இம்மியில் குறி தப்பிற்று. இல்லையென்றால்... இல்லையென்றால் கொடுவாள் போன வேகத்திற்கு இந்நேரம் அது கச்சலாகியிருக்கும்.

     தாங்க் காட்!

     டானி அதற்கள் ஓடி மறைந்திருக்க, எனக்குச் சமாதானமாயிற்று. அவர்கள் கையை பிசைந்துக் கொண்டு என்னை முறைத்தனர்.

     எல்லாம் உன்னாலதான்! உன்னை யார் இங்கே வரச் சொன்னது?

     தயவு செஞ்சு என் டானியை விட்டிருங்க!

     என்னம்மா நீ புரியாமல் பேசிகிட்டு... அதுக்கு வெறி!

     இல்லை. இருக்காது. இருக்க முடியாது! வெறிபிடிக்கிற அளவிற்கு அதற்று வயசாகிவிடவில்லை. இரண்டு வருட குட்டி. தவிர அதற்கு எந்தவித கெட்ட சகவாசமுமில்லை. வெளியே பச்சைத் தண்ணிக்கூட குடிப்பதில்லை. குடிக்கவிடுவதுமில்லை!

      டேய்! அங்கே என்ன பேச்சு. ! வாடா. !

  அவர்கள், வேட்டியை வரிந்து கட்டிக் கொண்டு போருக்குப் போகும் சிப்பாய்கள் போல ஓட ஆரம்பித்தனர்.

  டானிக்கு எந்த ஆபத்தும் நேர்ந்து விடக்கூடாதே ஆது தப்பித்து விட வேண்டுமே என்று பிரார்த்தித்துக் கொண்டு வீட்டில் நுழைய- அம்மா, ஏலக்காய் வாங்கி வந்தாயா.? என்று கர்ஜித்தாள்.

     இல்லை என்று அறைக்குள் போய் கதவை மூடிக்கொண்டு விசும்ப ஆரம்பித்தேன். அவர்களின் துரத்தலும்,  டானி நாக்கை தொங்கப் போட்டுக கொண்டு ஓடினதும் பரிதாபம் தந்தன.

   இதற்காகவ அதை வளர்த்தேன்?

  இப்படி அடித்துக் கொல்லவா பிரியமாய் பழகினேன்?

  குத்துக்காலிட்டு சோகத்துடன் அமர்ந்திருக்க. கோதண்டத்தின் வீட்டிலிருந்து, என்னை விடு... என்னை விடு! என்று பெண் குரல் ஒன்று அலறுவது கேட்டது.

     ஐன்னல் திரைச் சீலையை விலக்கிப் பார்த்தேன். அங்கே அவனது வீட்டு வாசலில் வாசல் என்றுக் கூட பார்க்காமல் கோதண்டம் ஏதோ ஒரு பெண்ணை கட்டிப்பிடித்து...

     அதையும், நான்கு பேர் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தனர். சே! மிருகத்தனம். வெறித்தனம். இந்த வெறியனுக்கு முடிவேயில்லையா...?

  பின்பக்கமிருந்து அதற்குள் ஏய்.. ! விடாதே! அப்படியே வளைத்துப் பிடி! மண்டையை பார்த்துப் போடு! என்று குரல்கள் ஆர்ப்பரிக்க சட்டென்று பால்கனிக்கு ஓடினேன்.

     அங்கே மரத்தடியில் பயமும் பரிதவிப்புமாய் களைப்பும் இளைப்புமாய் டானி பதுங்கி நின்றிருநதது. அதன் கண்கள் செருகி இருந்தன. நாக்கில் வறட்சி. கால்களில் நடுக்கம்.

     டானிக்கு அதற்குமேல் ஓடமுடியாதிருக்க வேண்டும். தடிப்பசங்கள் தடியை ஓங்கிக் கொண்டு அப்படியே அதை நெருங்க... நெருங்க...

     டானி! ஓடிவிடு! ஓடிவிடு! என்கிற எனது அலறல்... அதன் காதுகளில் விழுந்ததா. இல்லை விழுந்ததை அதனால் கிரகிக்க முடியவில்லையா என்று தெரியவில்லை.

     அந்தத் தடியர்கள் ஆவேசத்துடன் ஆயுதங்களை ஓங்கி அதன் தலையில்

     டானி அலறவில்லை. பொத்தென்று சுருண்டு விழுந்தது. நான்தான் அம்மா... ! என்று அலறிக் கொண்டு ஓடினேன்.

     மூளைவீட்டில் இன்னமும் அந்தப் பெண் தன் கற்பை காப்பாற்றிக் கொள்ள போராடிக் கொண்டிருந்தாள். கோதண்டம் சாராய வெறியுடன் அவளைக் கண்ணாபிண்ணா படுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

     இங்கே-

     நிஜ வெறியன் வெளியே கும்மாள மடிக்கிறான். ஆனால் வாயில்லா என் டானியை அடித்துக் கொன்றுவிட்டார்கள்.

     இவர்களால் இந்த தடிகழுதைகளால். கோதண்டத்தை இதே மாதிரி அடிக்க முடியுமா... வெட்ட முடியுமா? நடுத்தெருவில் வைத்து கொல்ல முடியுமா...? என் மனது அழுதது, கனத்தது, துக்கத்தில் கரைய ஆரம்பித்தது.

 

 

 

 

.

பக்கம்

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |

 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35

More Profiles